Duathlon: Run to Live, Bike to Ride

Author Archive

Ξανά στο Στάδιο λοιπόν…

by on May.25, 2020, under Απόψεις

Ξανά στο Στάδιο λοιπόν… έστω και για εθιμοτυπικούς λόγους, για να στηρίξουμε τη μεγάλη προσπάθεια επανεκκίνησης του αθλητισμού, μετά το lockdown εξαιτίας του κορονοϊού.

Ο Δήμος Ζωγράφου που είναι μια μεγάλη κοιτίδα αθλητισμού με τεράστιο παραγωγικό έργο τόσο σε αναπτυξιακό επίπεδο όσο και στον υψηλό αθλητισμό, πρωτοπορεί για άλλη μια φορά, εφαρμόζοντας αυτές τις μέρες ένα δικό του σύστημα ηλεκτρονικής εγγραφής και εισόδου στο Δημοτικό Στάδιο “Γρηγόρης Λαμπράκης” στα πλαίσια των μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης του Covid19.

Σαν δημότης Ζωγράφου και αθλητής που προπονούμαι τακτικά στο Δημοτικό μας Στάδιο οφείλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον νέο Δήμαρχο κ. Βασίλη Θώδα και στους επικεφαλής του Νομικού Προσώπου Πολιτισμού & Αθλητισμού Δήμου Ζωγράφου , τον Πρόεδρο κ. Γιώργο Γιαννακόπουλο και τον Αντιπρόεδρο κ. Δήμο Μπουλούκο , για όλες τις ενέργειες τους στον αθλητισμό από τη στιγμή ανάληψης των καθηκόντων τους και να στηρίξω οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται για να ανακάμψει ο αθλητισμός και ο πολιτισμός στον Δήμο μας μετά την πανδημία.

Μάλιστα, στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Στάδιου Ζωγράφου βρέθηκε χτες (Δευτέρα 25/5) και ο Υφυπουργός Αθλητισμού κ. Λευτέρης Αυγενάκης με σκοπό να δει την εφαρμογή του ηλεκτρονικού συστήματος εγγραφής. Στα πλαίσια της επίσκεψης του Υφυπουργού στο Στάδιο μας βρήκαμε επίσης την ευκαιρία με την Ντενίζ Δημάκη να του υπενθυμίσουμε για ακόμα μια φορά το πρόβλημα που υπάρχει στον χώρο του τριάθλου και έχει φέρει το άθλημα σε τέλμα τα τελευταία χρόνια.

Στη σύντομη συζήτηση που είχαμε μαζί του παρότι αναγνώρισε ότι υπάρχει πρόβλημα, δεν με έπεισε ότι έχει αντιληφθεί πλήρως το μέγεθος του και το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται οι αθλητές. Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, κάθε “περαστικός” Υφυπουργός Αθλητισμού, αδυνατούσε να δει την ουσία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σαν αθλητές και αυτό δεν ισχύει μόνο στο δικό μας άθλημα και στη δική μας ομοσπονδία. Δεν γίνεται να συνεχίσει ο αθλητισμός να οργανώνεται και να λειτουργεί με προτεραιότητα τη γραφειοκρατία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και όχι τον ίδιο τον αθλητή. Αυτό δεν λύνει προβλήματα, αλλά γεννάει συνεχώς καινούρια. Η Γ.Γ.Α. πρέπει να δουλεύει για τους αθλητές, τα σωματεία και τις ομοσπονδίες και όχι το αντίστροφο.

Συγκεκριμένα για το Τρίαθλο, καθώς ο χρόνος περνάει και το πρόβλημα παραμένει, ο Υφυπουργός θα πρέπει να αφήσει τα λόγια, τις υποσχέσεις και τις δικαιολογίες και να περάσει στις πράξεις. Αν υπάρχει όντως πολιτική βούληση να λυθεί το πρόβλημα, θα πρέπει ο ίδιος να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του και να αναλάβει πρωτοβουλίες και όχι να πρέπει εμείς οι αθλητές να τον κυνηγάμε σε κάθε ευκαιρία.

Comments Off on Ξανά στο Στάδιο λοιπόν… more...

Virtual vs Reality

by on May.09, 2020, under Διάφορα

Αυτός ο Μάιος είναι ο μήνας της μεγάλης κόντρας του εικονικού με το πραγματικό, του ψηφιακού με το αναλογικό, της επαφής με την αποστασιοποίηση.

Η τεχνολογία μας έδωσε τη δυνατότητα να παραμείνουμε αθλητικά κοντά σε όλο το χρονικό διάστημα της καραντίνας με Virtual Races, Digital trainings, Video conferences … μπήκαν όλα μαζί στη ζωή μας και όπως φαίνεται θα μείνουν για αρκετούς μήνες ακόμα. Όμως τώρα έρχεται η ώρα που σιγά-σιγά θα πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα, να αφιερώσουμε περισσότερες ώρες έξω στο δρόμο και λιγότερες στην οθόνη.

Αυτούς τους επόμενους μήνες όμως, η ευχή όλων είναι να εξομαλυνθεί πλήρως αυτή η κατάσταση και να επιστρέψουμε σε πραγματικούς αγώνες, ομαδικές προπονήσεις, κατ΄ ιδίαν συναντήσεις. Θα κρατήσουμε όση τεχνολογία μας χρειάζεται για να ενεργοποιήσουμε ξανά όλες αυτές τις δραστηριότητες που μας φέρνουν κοντά και δεν μας κρατάν σε απόσταση.

Καλό σαββατοκύριακο!

Comments Off on Virtual vs Reality more...

Χριστός Ανέστη 2020: «Φέρτε τη Ζωή μας πίσω…»

by on Apr.19, 2020, under Απόψεις, Αρθρογραφία, Σκέψεις

Χριστός Ανέστη 2020: «Φέρτε τη Ζωή μας πίσω…»

Η φετινή Ανάσταση ήταν για όλους πολύ διαφορετική και σίγουρα οι ευχές όλων εστιάζονται στην υγεία μας και στη σύντομη αποκλιμάκωση των μέτρων περιορισμού και επιστροφή στις ζωές μας. Τολμώ να πω, ότι είναι η πρώτη χρονιά που το μήνυμα της Ανάστασης φέτος είναι περισσότερο κυριολεκτικό απ’ ότι μεταφορικό… «Φέρτε τη Ζωή μας πίσω…».

Φέτος λοιπόν γιορτάσαμε κάπως διαφορετικά απ’ ότι είχε συνηθίσει ο καθένας. Λιγότεροι μαζί, περισσότερο μέσα σπίτι, αλλά σίγουρα με περισσότερη όρεξη για Ζωή, με μεγαλύτερη εκτίμηση για αυτά που έχουμε, για αυτά που μας λείπουν και γι’ αυτά που κινδυνεύουμε να χάσουμε αυτή τη χρονιά. Ανταμώσαμε όμως διαφορετικά, στα μπαλκόνια, στις ταράτσες, στις βίντεο-κλήσεις και όπως αλλιώς μπόρεσε ο καθένας να μεταφέρει το μήνυμα της Ανάστασης στα αγαπημένα του πρόσωπα ή έστω στους άγνωστους γείτονες με τους οποίους έμελλε να κάνει Πάσχα.

Προσωπικά, αν τα πράγματα είχαν κυλήσει φέτος “κανονικά” θα ήμουν στη Γερμανία για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Διάθλου, οπότε έτσι κι αλλιώς θα έχανα το Πάσχα στο χωριό και έτσι δεν δικαιούμαι να πω ότι αυτό μου έλειψε περισσότερο. Άλλωστε ο αγχωτικός τρόπος με τον οποίο αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα μας κάνει και πιο ευτυχείς για αυτά που μπορούμε να απολαμβάνουμε αυτές τις μέρες, όπως περισσότερες οικογενειακές στιγμές και ίσως λίγο ύπνο παραπάνω. Παράλληλα, όμως μεγαλώνει και την προσμονή της επόμενης μέρας, όταν θα βρεθούμε πια έξω όλοι μαζί έχοντας επιστρέψει σε αυτό που θα ορίζαμε σαν “κανονικότητα”.

Η “επόμενη μέρα” θα είναι μια πρόκληση διάρκειας μερικών μηνών. Εδώ που έχουμε φτάσει, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι θα πάρουμε πίσω τη ζωή μας και την καθημερινότητα στην οποία είχαμε συνηθίσει, έτσι απλά. Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί είναι αρκετά περίπλοκη και θα αντίστοιχα θα “ξεμπλέξουμε” σιγά-σιγά. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως τη Ζωή μας θα την χτίσουμε πάλι βήμα βήμα. Ίσως να είναι και καλό αυτό καθώς η καθημερινότητα μας θα είναι πλέον πιο δημιουργική και συναρπαστική και όχι μονότονη και βαρετή.

Γι’ αυτό και η φετινή Ανάσταση σηματοδοτεί μια νέα αρχή, μια νέα Ζωή που όλοι μας πρέπει να ξεκινήσουμε με τα δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί ως τώρα, με αυτά που έχουμε ήδη μάθει και με αυτά που θα μάθουμε στη συνέχεια. Είναι μια επανεκκίνηση, αν όχι σε όλους τους τομείς, σε πάρα πολλούς, αλλά με μια κοινή ευχή: Να ξαναβρεθούμε σύντομα όλοι μαζί, σε δρόμους, πλατείες, αγώνες και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, να τρέξουμε, να παίξουμε, να διασκεδάσουμε, να πανηγυρίσουμε και να αγκαλιαστούμε χωρίς τον φόβο του αόρατου εχθρού. Θα είμαστε σίγουρα όλοι, κάπως διαφορετικοί, αλλά τουλάχιστον να μην λείπει κανένας.

Υπομονή λοιπόν και καλή δύναμη για … Χρόνια Πολλά. Χριστός Ανέστη!

Γρηγόρης Σκουλαρίκης

www.duathlon.gr

Comments Off on Χριστός Ανέστη 2020: «Φέρτε τη Ζωή μας πίσω…» more...

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

by on Apr.17, 2020, under Σκέψεις

Αυτό το Πάσχα είναι για όλους κάπως διαφορετικό. Μένουμε περισσότερο σπίτι, προπονούμαστε λιγότερο, δεν έχουμε αγώνες και βεβαίως προσπαθούμε να τρέχουμε μακριά από συνωστισμό, μακριά από τον κορονοϊο.

Η Μεγάλη Εβδομάδα, «εβδομάδα παθών», για τη χώρα μας έχει ουσιαστικά ξεκινήσει εδώ και περισσότερο από 1 μήνα με τα μέτρα περιορισμού ενάντια στην εξάπλωση του κορονοϊού.

Σαν μια μεγάλη ανηφόρα δίχως ορατό τέρμα. Ήδη όλοι έχουμε κάνει τεράστια προσπάθεια για να φτάσουμε ως εδώ και ως χώρα να τα έχουμε καταφέρει τόσο καλά περιορίζοντας κρούσματα και απώλειες. Απλά χρειάζεται λίγο ακόμα υπομονή, λίγο ακόμη δύναμη, λίγο ακόμα σιγά σιγά να φτάσουμε στο τέλος της ανηφοριάς.

Φτάνοντας λοιπόν σε αυτό το Πάσχα οι ευχές μας για Καλή Ανάσταση είναι ουσιαστικά και ευχές να τελειώσει αυτή η ανηφόρα και να μας βρει και πάλι όλους μαζί στην κορυφή, έτοιμοι να τρέξουμε ακόμα πιο γρήγορα, με φόρα, στην κατηφόρα που θα ακολουθήσει!

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα! —

Comments Off on Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα! more...

Το κίνητρο ενός τριαθλητή …Coronavirus Reloaded!

by on Apr.10, 2020, under Αρθρογραφία, Σκέψεις

Το κίνητρο ενός τριαθλητή …Coronavirus Reloaded!

Το άρθρο που ακολουθεί το έγραψα με νεανική ορμή και ρομαντισμό τον Φεβρουάριο του 2005. Από κάποιο παιχνίδι της μοίρας λίγες μέρες μετά, είχα ένα τροχαίο που σακάτεψε τη μέση μου, κάτι που ουσιαστικά δοκίμασε την αλήθεια μου σε όλα αυτά που έγραφα… Στα δύσκολα αθλητικά χρόνια που ακολούθησαν μακριά από το τρίαθλο, άλλαξα αρκετά, μεγάλωσα, όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλω να πιστεύω πως διατήρησα το καθημερινό πάθος εκείνου του νεαρού για τον αθλητισμό…

Θυμήθηκα το άρθρο αυτές τις μέρες «καραντίνας» εξαιτίας του Κορονοϊου που «μένουμε σπίτι» και σκέφτομαι τι είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο.
Τι έγραφα λοιπόν εκείνον τον Φλεβάρη του 2005? Διαβάστε:

Το κίνητρο ενός τριαθλητή

Η ώρα είναι 5:30 και το ξυπνητήρι χτυπά. Μπορεί να μην έχει ξημερώσει καλά-καλά αλλά η μέρα σου ξεκινά και πρέπει να σηκωθείς. Όχι δεν πρόκειται να πας να δουλέψεις στην οικοδομή , αλλά απλά να πας για προπόνηση…

Κλείνεις το ξυπνητήρι και μένεις για λίγο να σκέφτεσαι αν πρέπει να σηκωθείς και να πας για την πρώτη προπόνηση της μέρας. Ο καιρός δεν είναι και πολύ καλός και υπάρχει πιθανότητα να βρέξει , αισθάνεσαι και λίγο κουρασμένος από τη χτεσινή μέρα και το πρωινό πρόγραμμα είναι από αυτά που πάντα βαριέσαι. Κάθεσαι για λίγο και το ξανασκέφτεσαι, «να βγω ή όχι»? Τελικά μετά από λίγο είσαι πάλι έξω για τρέξιμο ή ποδήλατο ή στο δρόμο για το κολυμβητήριο. Ο γείτονας που ξυπνά και αυτός νωρίς για να πάει στο γραφείο σκέφτεται «που πάει πάλι αυτός ο τρελός;» . Στο δρόμο σκέφτεσαι τι βλακεία θα είχες κάνει αν είχες ξεχαστεί κάτω από το πάπλωμα. Βέβαια εξακολουθείς να εύχεσαι να μην βρέξει αλλά πια δεν έχει και τόσο σημασία .

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου η αφοσίωση μας στην προπόνηση περνάει από τεστ. Αυτό που για τους κοινούς ανθρώπους φαίνεται αδιανόητο για έναν αθλητή είναι καθημερινότητα. Ειδικότερα για έναν τριαθλητή με σοβαρούς αγωνιστικούς στόχους το ημερήσιο πρόγραμμα είναι αρκετά αυστηρό και δεν αφήνει περιθώρια ούτε για μία ώρα παραπάνω ύπνου το πρωί. Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να ακολουθούμε αυτό τον τρόπο ζωής ο οποίος κουράζει ακόμα και στη σκέψη του τους περισσότερους ανθρώπους; Ποια είναι τα κίνητρα της ιδιαίτερα απαιτητικής προπόνησης για έναν αθλητή σε ένα άθλημα σαν το τρίαθλο;

Για ξεκινήσει κάποιος απλώς να αθλείται υπάρχουν κάποιοι βασικοί λόγοι. Η υγεία και η εξωτερική εμφάνιση είναι ίσως οι δυο βασικότεροι που μπορεί να στείλουν το καρδιοπαθή για πεζοπορία και την νεαρή φοιτήτρια να λιώνει στο διάδρομο κάποιου γυμναστηρίου. Και είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος αθλείται πια πιο συστηματικά. Τι κάνει όμως κάποιους να αφιερώνουν πολύ χρόνο και δυνάμεις στην γυμναστική; Για ποιο λόγο κάποιοι να προπονούνται συστηματικά και αφοσιωμένα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν μετατρέψει τον αθλητισμό σε τρόπο ζωής; Χωρίς αμφιβολία ένας αγωνιστικός στόχος είναι πάντα ένα καλό κίνητρο. Οι λόγοι όμως για τους οποίου θέλει κάποιος ολοκληρώσει έναν αγώνα , είτε πρόκειται για ένα sprint είτε για έναν αγώνα Ironman είναι τόσοι όσοι και οι αθλητές που συμμετέχουν κάθε φορά. Ποια είναι όμως η κοινή συνισταμένη στα κίνητρα όλων των αθλητών που το πρωινό του αγώνα θα στηθούν στη γραμμή της εκκίνησης και όλο το προηγούμενοι διάστημα έχουν διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα στην προπόνηση;

Το τελευταίο διάστημα για διάφορους λόγους δεν είχα τη δυνατότητα να γυμναστώ όσο θα ήθελα. Μου έλειψε τόσο η προπόνηση. Σίγουρα ξεκουράστηκα αλλά το μεγαλύτερο κέρδος ήταν πως είχα την ευκαιρία να κάτσω και να σκεφτώ με πιο καθαρό μυαλό κάποια πράγματα. Μερικές από τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται παραπάνω.

Ειδικότερα σήμερα που η ελληνική αθλητική πραγματικότητα απογοητεύει με τον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης της πολλά από τα παραπάνω ζητήματα γίνονται ακόμα πιο επίκαιρα. Οι δυσκολίες που συνάντησαν αθλητές στις προσπάθειες τους για υψηλές επιδόσεις τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν πρόωρα την ενεργό δράση. Δεν τους αδικώ για την επιλογή τους αλλά δεν θέλω να τους συμμερίζομαι. Πολλοί από εμάς έχουμε φτάσει στην κρίσιμη ψυχολογική καμπή όπου τίθεται το ερώτημα, «να συνεχίσω ή να τα παρατήσω;»

Όταν μου συνέβη εμένα σκέφτηκα πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς τον αθλητισμό …και συμπέρανα πως αυτό δεν θα ήταν ζωή για μένα. Δεν πρέπει να μας απογοητεύει και να μας αποπροσανατολίζει μια αγωνιστική αποτυχία , ένας τραυματισμός ή μια άλλη κατάσταση που κάνει πιο δύσκολη ή προσωρινά αδύνατη την προπόνηση. Όσοι ασχολούνται με το τρίαθλο τα τελευταία χρόνια ξέρουν επίσης πως υπάρχουν και επιπλέον προβλήματα. Η κακοδιοίκηση και ο ανύπαρκτος αγωνιστικός προγραμματισμός θίγουν πρώτα απ’ όλα τους αθλητές όταν οι αγώνες αναβάλλονται , δεν προγραμματίζονται έγκαιρα η ακόμα δεν διοργανώνονται και καθόλου. Και ας μην επεκταθούμε και στις παρασκηνιακές ενέργειες που αντιμετώπισαν αρκετοί από τους πλέον ελπιδοφόρους αθλητές… Δυσκολίες υπάρχουν πάντα και θα υπάρχουν σε ότι και αν κάνουμε αλλά έτσι είναι όλη η ζωή και αν πέσουμε 7 φορές πρέπει να σηκωθούμε 8.

Πίσω από κάποιο δυνατό κίνητρο κρύβεται πάντα μια έντονη επιθυμία. Μόνο όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ θα κάνεις αυτό που πρέπει , καμιά φορά και κάτι παραπάνω , για να το πετύχεις. Αυτό που πάντα ξεχωρίζει τους καλούς από τους σπουδαίους αθλητές είναι το πάθος τους. Χωρίς το πάθος για το άθλημα η αφοσίωση στην προπόνηση τίθεται σε αμφισβήτηση. Μπορεί να προπονείσαι καλά για κάποιο διάστημα αλλά αν δεν έχεις την απαραίτητη θέληση πολύ δύσκολα δεν θα παρεκκλίνεις από την προετοιμασία σου. Το πάθος είναι αυτό που σε ξυπνάει κάθε πρωί και σε βγάζει στο δρόμο να παλεύεις με τα στοιχεία της φύσης και τον εαυτό σου. Το κάνεις γιατί το αγαπάς , γιατί σε «φτιάχνει» , γιατί αισθάνεσαι ζωντανός και νικητής κάθε μέρα.

Ακόμα και τώρα που το τοπίο στο ελληνικό τρίαθλο είναι αρκετά θολό και υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για την μελλοντική αγωνιστική δραστηριότητα επιλέγω να οργανώσω τη ζωή μου γύρω από την προπόνηση. Δεν κάνω τον αθλητισμό , την προπόνηση, τους αγώνες και τις επιδόσεις απαραίτητα αυτοσκοπό, αλλά μέσο για να πετύχω πολύ περισσότερα. Οι αγωνιστικοί στόχοι και η θέληση για την καλύτερη δυνατή αγωνιστική παρουσία πάντα υπάρχουν αλλά το βασικό κίνητρο είναι πέρα από αυτά. Το άθλημα μας είναι καλώς ή κακός ένας τρόπος ζωής, μια ξεχωριστή καθημερινότητα. Αγαπάμε την αίσθηση της σωματικής βελτίωσης , την διαφοροποίηση από τους γύρω μας , την ικανότητα μας να κάνουμε πράγματα που οι άλλοι τρομάζουν μόνο που τα σκέφτονται, την οργάνωση στην καθημερινότητα μας. Το πρωινό ξύπνημα , η αυστηρή διατροφή , η αποχή από διάφορους συνηθισμένους , μαζικούς και τυποποιημένους τρόπους διασκέδασης δεν είναι θυσία , είναι επιλογή. Θέλουμε αυτόν τον τρόπο ζωής και αισθανόμαστε υπερήφανοι και ξεχωριστοί για αυτό. Μαθαίνουμε να θέτουμε στόχους και να προσπαθούμε να τους πετύχουμε μεθοδικά. Μαθαίνουμε στην πειθαρχεία και στην συνέπεια προς στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Και αυτό περνάει και σε όλους τους τομείς της ζωής μας και γινόμαστε καλύτεροι. Πάνω απ όλα όμως το διασκεδάζουμε. Μας αρέσει πάρα πολύ αυτή η κατάσταση. Και αν ακόμα αμφιβάλλετε για αυτό απαντήστε στην εξής ερώτηση: «έχετε οικονομικές απολαβές από το άθλημα σας;» Φυσικά στο 99.9% των περιπτώσεων η απάντηση είναι όχι. Θα πηγαίνατε να δουλέψετε υπερωρία κάθε μέρα χωρίς επιπλέον απολαβές; Φυσικά και όχι αλλά εντούτοις πολλοί είναι διατεθειμένοι να δουλεύουν λιγότερο (και εννοείται με μικρότερους μισθούς) προκειμένου να έχουν λίγο περισσότερο χρόνο για προπόνηση. Ας μην θίξουμε ακόμα και αυτούς που παραμελούν επαγγελματικές , ακαδημαϊκές , οικογενειακές και λοιπές υποχρεώσεις για λίγο περισσότερο χρόνο προπόνησης.

Σίγουρα η κινητήρια δύναμη ξεπερνά τους αγωνιστικούς μας στόχους. Γι’ αυτό πια είμαι πεπεισμένος πως και εγώ και όλοι οι υπόλοιποι αθλητές που ξέρω το κάνουμε από αγάπη , έρωτα , πάθος. Μπορεί αυτή η υπερβολή στη σχέση αθλητή και αθλήματος να φέρνει την ίδια τη σχέση σε κρίσιμες και έντονες καταστάσεις αλλά αυτό είναι το τίμημα των σχέσεων πάθους αλλά παράλληλα και η γοητεία τους. Η χαρά , η λύπη , η συγκίνηση , η αγωνία , ο φόβος που προσφέρει κάθε μάχη. Τα έντονα συναισθήματα της πάλης και η επιβεβαίωση ότι είσαι ζωντανός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γι αυτό αξίζει να παλεύεις κάθε στιγμή γι αυτό που ποθείς.

Ακόμα και αν δεν βρήκατε κάτι από τον εαυτό σας σε αυτό το άρθρο αλλά εξακολουθείτε να ανυπομονείτε για την επόμενη προπόνηση και τον αγώνα που φτάνει μην ανησυχείτε. Δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο ,ούτε κάνουμε την ίδια προπόνηση και δεν έχουμε τους ίδιους στόχους όμως όλοι θα ξαναβρεθούμε σε κάποια παραλία περιμένοντας την κόρνα της εκκίνησης με το ίδιο άγχος και θα σκεφτόμαστε όλη την προπόνηση της προετοιμασίας για αυτό τον αγώνα. Μέχρι τότε το μοναδικό που μπορώ να συμβουλεύσω είναι να το διασκεδάζεται και να το κάνετε γιατί το αγαπάτε και γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο όσες δυσκολίες και αν υπάρχουν.

Γρηγόρης Σκουλαρίκης, Φεβρουάριος 2005

Ακολουθείστε με
web: www.duathlon.gr
facebook: grigoris.skoularikis
twitter: SpeedyPowerman
Instagram: speedypowerman

Comments Off on Το κίνητρο ενός τριαθλητή …Coronavirus Reloaded! more...

Looking for something?

Use the form below to search the site:

Still not finding what you're looking for? Drop a comment on a post or contact us so we can take care of it!

Ημεροδρόμιο Δημοσιεύσεων

June 2020
M T W T F S S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930