Duathlon: Run to Live, Bike to Ride

Εμπειρίες

Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της)

by on Nov.15, 2020, under Αρθρογραφία, Εμπειρίες, Σκέψεις

Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου έτρεξα την απόσταση του Μαραθωνίου σπρώχνοντας το καρότσι με την Αγγελική, σε χρόνο 2 ώρες 59 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα. Η προσπάθεια μας έγινε στα πλαίσια του Virtual Μαραθωνίου Αθήνας και στον καθημερινό μας αγώνα ευαισθητοποίησης για το σύνδρομο Down. Αυτή είναι η περιγραφή της βόλτας μας:

Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της)

Η μεγαλύτερη δυσκολία στην προσπάθεια να τρέξω έναν Μαραθώνιο με την Αγγελική στο καρότσι, ήταν πως θα έπρεπε η Αγγελική να το βιώσει αυτό απλά σαν μια βόλτα, όπως όλες τις άλλες που κάνουμε καθημερινά, είτε στο καρότσι, είτε με τα πόδια. Η Αγγελική άλλωστε πάντα ευχαριστιέται όταν το καρότσι κινείται και δυσανασχετεί όταν το καρότσι σταματάει. Εντάξει, θα ήταν λίγο πιο μεγάλη αυτή τη βόλτα, αλλά θα έπρεπε να παραμείνει μια ευχάριστη βόλτα. Έτσι θα έπρεπε να διαμορφώσουμε όλες τις προϋποθέσεις της προσπάθειας με γνώμονα αυτό και μόνο αυτό.

Σε αυτόν τον Virtual Μαραθώνιο της Αθήνας, οι περισσότεροι συμμετέχοντες επιλέγουν τον τόπο και τον χρόνο της προσπάθειας τους έτσι ώστε οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές για να πετύχουν όσο τον δυνατόν καλό χρόνο. Εμείς έπρεπε να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε όσες συνθήκες μπορούσαμε ώστε η Αγγελική να μείνει ξεκούραστη και να διασκεδάζει τη βόλτα ως το τέλος με ασφάλεια. Το καλό ντύσιμο και το κράνος για την ασφάλεια μας, αλλά και την προστασία από τον αέρα στο κεφάλι, ήταν μόνο τα βασικά και αυτονόητα που θα έκανε ο καθένας. Προφανώς επίσης το καρότσι που χρησιμοποιήσαμε ήταν άνετο και κατάλληλο για ένα τέτοιο εγχείρημα. Από εκεί και πέρα όμως οι υπόλοιπες λεπτομέρειες που θα έπρεπε να προσέξουμε πολλές.

Σε αυτόν τον αγώνα ο χρόνος ήταν αντίπαλος κυρίως εναντίον της κούραση και της υπομονής της Αγγελικής, όχι μόνο για την ώρα που θα καθόταν στο καρότσι, αλλά από τη στιγμή που θα έφευγε από το σπίτι, όπως άλλωστε ισχύει για κάθε παιδί. Έτσι μοιραία επιλέχθηκε διαδρομή πολύ κοντά στο σπίτι μας, ώστε να μην χάσουμε χρόνο σε περιττές και κουραστικές μετακινήσεις, αλλά ότι κι αν συμβεί να είμαστε σίγουροι πως είμαστε κοντά στην εστία μας. Έτσι κι αλλιώς αυτόν τον καιρό με τα μέτρα κατά της πανδημίας, δεν είχαμε και άλλη επιλογή, οπότε δεν υπήρξε καν ποτέ σκέψη να πάμε σε μια άλλη πιο εύκολη διαδρομή. Για να είμαστε ξεκάθαροι μάλιστα θα σας πω ότι καθόλη τη διαδρομή δεν απομακρυνθήκαμε περισσότερο από 1,5χλμ από το σπίτι μας.

Πως έγινε αυτό; Με επιλογή επαναλαμβανόμενης διαδρομής 4.360χλμ (που έγινε 9 φορές +3χλμ στο τέλος) εντός της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, όπου έχουμε την τύχη να κατοικούμε δίπλα. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως η συγκεκριμένη διαδρομή, μόνο εύκολη δεν ήταν, με πολλές ανηφοροκατηφόρες και στροφές. Δυστυχώς η ευτυχώς αυτό είναι το ανάγλυφο της Πολυτεχνειούπολης είναι τέτοιο που δεν αφήνει περιθώρια για πιο “βολική” διαδρομή, αλλά έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια έχω συνηθίσει εκεί μέσα. Αυτό βέβαια που έκανε πιο δύσκολη την προσπάθεια, είναι η αδυναμία ελέγχου του ρυθμού με το καρότσι, το οποίο μοιραία σε παρασέρνει στις κατηφόρες και τρέχεις πιο γρήγορα, ενώ αντίστοιχα σε κουράζει πολύ περισσότερο στις ανηφόρες. Είχαμε προπονηθεί καλά, αλλά δεν είχαμε τρέξει ποτέ με το καρότσι πάνω από 15χλμ και δεν μπορούσα να ξέρω πως θα είμαστε σε όλη τη διαδρομή ενός Μαραθωνίου 42,2χλμ, πόσο μάλλον σε μια μέρα που είχε και δυνατούς ανέμους κόντρα κατά διαστήματα.

Η διαδρομή πάντως ήταν πολύ όμορφη και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον της Αγγελικής, όσο …δεν κοιμόταν και εδώ πρέπει να παραδεχτώ πως το μεγαλύτερο μας “όπλο” σε αυτόν τον αγώνα ήταν ο μεσημεριανός ύπνος της Αγγελικής. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο επιλέξαμε να ξεκινήσουμε την προσπάθειας μας στις 14:30 το μεσημέρι, επιλογή εντελώς αντισυμβατική για Μαραθώνιο με τον Ήλιο ψηλά ακόμα και το θερμοκρασία στο μέγιστο της ημέρας, που ευτυχώς ήταν μόνο 20C εκείνη την ώρα. Το σχέδιο δούλεψε αρκετά καλά, καθώς η Αγγελική κοιμήθηκε αρκετή ώρα, αλλά κατά διαστήματα, καθώς κάτι που δεν είχαμε υπολογίσει ήταν ο …ενθουσιασμός της όταν έβλεπε κόσμο, που την χαιρετούσε και τη χειροκροτούσε και αυτή ξυπνούσε και ανταπέδιδε αντίστοιχα χαιρετούρες και χειροκροτήματα.

Την “παρέα” που θα μας έκαναν οι περιπατητές στην Πολυτεχνειούπολη δεν την περιμέναμε, όμως είχαμε βασιστεί σίγουρα στην παρέα των λίγων φίλων που είχαν έρθει για βοήθεια και θα ήταν συνοδεία με ποδήλατο. Έτσι στο μεγαλύτερο διάστημα της διαδρομής μαζί μας ήταν ο Άγγελος, ενώ κατά διαστήματα και ο Ζήσης με τη Σοφία. Επίσης ο Ζήσης με την Ντενίζ έτρεξαν επιπλέον μαζί μας για μερικά χιλιόμετρα. Ο βασικός λόγος της παρουσίας τους δίπλα μας δεν ήταν η βοήθεια προς εμένα, που ήταν και αυτή κρίσιμη στο κομμάτι της τροφοδοσίας, αλλά κυρίως η παρέα και η συνεχής επιτήρηση της διάθεσης της Αγγελικής ότι ευχαριστιέται τη βόλτα ή …τον ύπνο της. Να διευκρινίσω πως η Αγγελική, παρότι καταλαβαίνει γενικά πάρα πολλά πράγματα, ακόμα δεν μιλάει για να μας πει κι αυτή ακριβώς τι θέλει, οπότε ήμασταν έτοιμοι για διάφορα ενδεχόμενα. Παγουρίνο με νεράκι, μπισκοτάκια, ακόμα και έτοιμη μουσική με “ζουζούνια” είχαμε για να την κρατήσουμε απασχολημένη και να ικανοποιήσουμε τις συνήθεις επιθυμίες της. Ένα άλλο μεγάλο μειονέκτημα που είχα εγώ ήταν πως δεν έβλεπα την Αγγελική (εδώ ίσως χρειαζόταν να έχω προσαρμόσει ένα καθρεφτάκι), αλλά είχα συνεχώς τα μάτια των φίλων μου πάνω της να με ενημερώνουν ότι όλα είναι καλά.

Και πραγματικά, όλα πήγαν καλά και η Αγγελική πραγματοποίησε όλη τη μεγάλη της βόλτα στην απόσταση του Μαραθωνίου. Μόνο στο τελευταίο χιλιόμετρο, άρχισε λίγο να γκρινιάζει. Ίσως την τρόμαξε που έπεσε ο Ήλιος και σκοτείνιασε απότομα, ίσως και να την τρόμαξαν τα δικά μου επιφωνήματα πόνου στα τελευταία χιλιόμετρα. Είναι γεγονός άλλωστε πως έχουμε μια ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση και η ίδια τρομάζει όταν ο μπαμπάς της πονάει, είναι εκνευρισμένος ή αισθάνεται άσχημα γενικότερα.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω, πως από την αρχή της προσπάθειας ήμουν προετοιμασμένος ψυχολογικά πως αν η Αγγελική εξέφραζε δυσαρέσκεια με οποιονδήποτε τρόπο κατά τη διάρκεια της διαδρομής, θα την σταματούσα πριν συμπληρωθούν τα 42,2χλμ. Αν όλο αυτό δεν ήταν βόλτα για την Αγγελική δεν θα ξεκινούσε και δεν θα συνεχιζόταν εκβιαστικά ως το τέλος. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ στο 41ο χλμ ή κάποιος εξωτερικός παράγοντας, αλλά τουλάχιστον σε εκείνο το σημείο δεν υπήρχε περιθώριο να σταματήσουμε και απλά έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο στη “βάση” που θα ήταν και ο τερματισμός. Εκεί όπου τελικά μας περίμεναν οι αγαπημένοι μας , μαμά, γιαγιά, παππούς και μόλις τους ξαναείδε η Αγγελική αμέσως ηρέμησε και άρχισε πάλι τις …χαιρετούρες.. τέλος καλό, όλα καλά.

Έγινε γιατί μπορούσαμε!

Τι μας οδήγησε όμως τελικά να πάρουμε την απόφαση για αυτή την προσπάθεια; Ποιες ήταν οι αιτίες και ποιες οι αφορμές; Σε μια γρήγορη απάντηση θα σας έλεγα πως όλες οι συγκυρίες μου έλεγαν πως αυτή είναι η ευκαιρία μας, αν και φαινομενικά οι δυσκολίες ήταν πολλές.

Η σκέψη, να τρέξω έναν Μαραθώνιο με την Αγγελική στο καρότσι, υπήρχε εδώ και 1,5 χρόνο , όταν προμηθεύτηκα το “αγωνιστικό” καρότσι, ιδανικό για “προπονητικές βόλτες” με τη Αγγελική. Η σκέψη αυτή άρχισε να ωριμάζει περισσότερο, όταν στο τέλος της καραντίνας της άνοιξης, ουσιαστικά η Αγγελική ήταν αυτή που με ξαναέβγαλε στο δρόμο για προπόνηση, ενώ κάπως τα είχα παρατήσει για περίπου 1 μήνα. Έχοντας αυτήν σαν βασική κινητήριο δύναμη, βγαίναμε κάθε μέρα για την προπονητική μας βόλτα και έτσι κατάφερα σε σχετικά σύντομα χρονικό διάστημα να χάσω τα κιλά της καραντίνας και να ανακτήσω τη φυσική μου κατάσταση.

Όμως αυτό από μόνο του δεν αρκούσε για να δοκιμάσουμε στην απόσταση του Μαραθωνίου, ειδικά από τη στιγμή που οι προπονήσεις μας κυμαίνονται από 10-15χλμ. Η αλήθεια είναι πως αυτή την προσπάθεια την είχα φανταστεί ότι θα γινόταν 1-1,5 χρόνο μετά, αφού η Αγγελική μπορούσε να μιλήσει και θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πιο ξεκάθαρα πάνω στη διαδρομή. Τώρα το μόνο που ήξερα είναι πως δεν της αρέσει να σταματάει το καρότσι και από τη στιγμή που θα κάτσει πάνω θέλει μόνο να κινείται.

Πρέπει να παραδεχτώ πως η απόφαση για τον συγκεκριμένο αγώνα λήφθηκε μόλις μια εβδομάδα πριν και δεν θα μπορούσε να είχε ληφθεί και νωρίτερα, καθώς μέχρι και την ανακοίνωση του lockdown του Νοεμβρίου, προετοιμαζόμουν κανονικά για να συμμετάσχω στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου που θα γινόταν στον Σχινιά 8 Νοέμβρη. Το Πρωτάθλημα προφανώς ακυρώθηκε, όπως άλλωστε είχε ακυρωθεί και 1 μήνα νωρίτερα και ο Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθηνών, ο οποίος αντικαταστάθηκε με την ιδέα του Virtual Μαραθωνίου Αθήνας.

Την προπόνηση την είχα στα πόδια μου, την εξοικείωση με το καρότσι επίσης, το ίδιο και για την Αγγελική πάνω σε αυτό. Θα ήταν δύσκολο, αλλά το πιστεύαμε ότι μπορούσε να γίνει. Τουλάχιστον με τον Virtual Μαραθώνιο είχαμε μια αφορμή να προσπαθήσουμε για τη “μεγάλη” απόσταση, αν και αρχικά είχαμε πει να τρέχαμε συμβολικά τα 10χλμ , εφόσον έτρεχα εγώ τον Μαραθώνιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Πλέον το 10άρι έμοιαζε πολύ μικρό και πολύ εύκολο για μας, καθώς είναι η στάνταρ απόσταση που τρέχουμε καθημερινά. Άλλωστε σε αγωνιστική μορφή, με την ταχύτητα που θα έπρεπε να αναπτύξω, μου φαινόταν πιο επικίνδυνο, απ’ ότι ο πιο σίγουρος και σταθερός ρυθμός ενός Μαραθωνίου.

Έτσι τα έφερε η εποχή και τελικά αυτή η προσπάθεια έγινε κάπως πιο νωρίς, κάπως πιο απρόβλεπτα, αλλά ήμασταν έτοιμοι σαν από καιρό, να περιμέναμε αυτή την ευκαιρία. Άλλωστε μεγαλύτερη σημασία είχε να στείλουμε στο κόσμο το δικό μας μήνυμα, για την προσπάθεια κάθε οικογένειας όπως η δική μας.

Όπως ίσως ήδη θα ξέρετε η Αγγελική έχει σύνδρομο Down, κάτι που έρχεται σαν σοκ σε οποιονδήποτε γονιό όταν το μαθαίνει, αλλά από εκεί και πέρα μαθαίνει να το διαχειρίζεται, μαθαίνει να προσπαθεί παραπάνω για το παιδί του, σα να αγωνίζεται σε έναν Μαραθώνιο και ο ίδιος να σπρώχνει ένα καρότσι, ενώ οι άλλοι όχι. Σαν γονείς είμαστε έτσι κι αλλιώς όλοι υποχρεωμένοι να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Η διαφορά είναι πως σε αυτό τον Μαραθώνιο αν δεν σπρώξεις το καρότσι δεν θα προχωρήσεις καθόλου ούτε εσύ, ούτε το παιδί σου. Και αυτό για μας πλέον είναι το φυσιολογικό, καθώς είναι μια καθημερινότητα την οποία όχι μόνο έχουμε αποδεχτεί, αλλά έχουμε μάθει να χαιρόμαστε με αυτήν και με αυτά που πετυχαίνει η Αγγελική κάθε μέρα. Αυτό μας κάνει κάθε μέρα πιο δυνατούς και πιο ευτυχισμένους, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες.

Έτσι, παρά τους αρχικούς δισταγμούς, μάλλον θεωρήσαμε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να βγούμε μπροστά και να τρέξουμε για για να ενημερώσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε για το Σύνδρομο Down και στην προσπάθεια μας να δείξουμε στον κόσμο όχι απλά ότι μπορούμε να είμαστε “κανονικοί”, αλλά και ότι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε καταπληκτικά πράγματα. Για όλους τους γονείς που προσπαθούν για το καλύτερο για τα παιδιά τους, ότι δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζουν. Μπορεί τίποτα από όλα αυτά που για τα περισσότερα παιδιά θεωρούνται εύκολα και αυτονόητα να μην το κάνουμε ούτε τόσο γρήγορα, ούτε τόσο καλά, αλλά προσπαθούμε για όλα και σιγά σιγά τα καταφέρνουμε. Και αυτός είναι ο πιο σπουδαίος λόγος για να χαιρόμαστε και να έχουμε να πανηγυρίσουμε και μια μικρή νίκη κάθε μέρα.

Αυτός ήταν ο δικός μας συμβολισμός στη διαδρομή αυτού του Virtual Μαραθωνίου. Ελπίζω με την προσπάθεια μας να καταφέραμε να εκπροσωπήσουμε επάξια όλους αυτούς τους γονείς που δίνουν αυτόν τον καθημερινό αγώνα και ίσως να τους δώσαμε και λίγο δύναμη παραπάνω. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, αλλά αν σου δώσει λεμόνια, τότε πρέπει να κάνεις λεμονάδα. Μπορείς να της βάλεις μέσα και λίγο παραπάνω ζάχαρη για να την γλυκάνεις, να την πιεις και να την ευχαριστηθείς σαν μια ωραία βόλτα.

* Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους ήταν εκεί κατά μήκος της διαδρομής και μας στήριξαν με την παρουσία τους. Καταρχάς στην καταπληκτική μαμάκο που παρότι ετοιμόγεννη ήταν όλες τις ώρες εκεί απέξω να μας ενθαρρύνει (της είχαμε πάντως έτοιμο όχημα σε περίπτωση που σπάγαν τα νερά). Μαζί της βεβαίως πάντα και ο παππούς με τη γιαγιά μας.

Επίσης πολλά ευχαριστώ για τις βοήθειες σε μένα, αλλά κυρίως στην Αγγελική κατά τη διάρκεια της διαδρομής, στον Γιώργο Σ. , τον Άγγελο, τον Ζήση, τη Ντενίζ, τη Σοφία Α., την Κωνσταντίνα και στους guest star Δημήτρη Κ. Διονυσία Κ. Νίκη Μ.

Σας ευχαριστούμε όλους για την αγάπη σας και τα μηνύματα συμπαράστασης τις προηγούμενες μέρες. Το σύνδρομο Down δεν θα μας κρατήσει πίσω, μαζί θα πάμε ακόμα πιο μακριά!

** Δείτε και το βιντεάκι μας:

Γρηγόρης Σκουλαρίκης

Ακολουθείστε με
web: www.duathlon.gr
facebook: grigoris.skoularikis
twitter: SpeedyPowerman
Instagram: speedypowerman
Youtube: Grigoris Skoularikis

Comments Off on Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της) more...

Μια καθημερινή για τρέξιμο στη Λεωφόρο Βασ. Όλγας

by on Jun.18, 2020, under Απόψεις, Βίντεο, Εμπειρίες, Σκέψεις

Ποιος θα το λεγε πριν λίγο καιρό, πως θα μπορούσαμε να πάμε στη Λεωφόρο Βασ. Όλγας, μια από τις κεντρικότερες λεωφόρους της Αθήνας, μια απλή καθημερινή, Τρίτη απόγευμα για να τρέξουμε χωρίς αυτοκίνητα. Η Αθήνα αλλάζει και γίνεται πιο φιλική στους πολίτες που θέλουν να περπατήσουν, να τρέξουν, να κάνουν ποδήλατο, να κάνουν τη βόλτα τους ή την προπόνηση τους.

Ήρθε ο καιρός να δούμε την πόλη μας με λιγότερα αυτοκίνητα, λιγότερο θόρυβο, λιγότερη ρύπανση.

Καταλαβαίνω πως κάποιοι συμπολίτες μας αναστατώνονται και ταλαιπωρούνται από αυτές τις αλλαγές οι οποίες όμως έχουν σκοπό τελικά να ανεβάσουν το βιωτικό επίπεδο στην πόλη. Ας δούμε τις εξελίξεις θετικά και ας γίνουμε όλοι μέρος της αλλαγής προς το καλύτερο. Άλλωστε, αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας προς το καλύτερο, πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να αλλάξουμε λίγο και τον εαυτό μας.

Comments Off on Μια καθημερινή για τρέξιμο στη Λεωφόρο Βασ. Όλγας more...

«Ζήσε (τρι)Αθλητικά» στην Ελλάδα ή «Πέθανε Αθλητικά» προσπαθώντας… (;)

by on Jun.13, 2020, under Απόψεις, Αρθρογραφία, Εμπειρίες, Σκέψεις

Επικοινωνιακή επιτυχία σημειώνει τον τελευταίο καιρό η καμπάνια της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού «Ζήσε Αθλητικά», μια ομολογουμένως αξιόλογη προσπάθεια να εμπνεύσει τη νέα γενιά με παραδείγματα γνωστών πρωταθλητών από κάθε άθλημα.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της καμπάνιας, η Η Γ.Γ.Α. αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την Olympian και Πρωταθλήτρια του Τριάθλου Ντενίζ Δημάκη για να μιλήσει για το τρίαθλο στα νέα παιδιά (μέσω “τηλεπίσκεψης” σε συγκεκριμένα σχολεία). Προφανώς αυτό ήταν μια ιδιαίτερη τιμή για την Ντενίζ, αλλά και για όλους εμάς τους συναθλητές της στην Ελληνική Ομοσπονδία Τριάθλου για τους οποίους αποτελεί την «σημαία» και την καλύτερη εκπρόσωπο του αθλήματος εδώ και χρόνια.

*Δείτε το σχετικό Δ.Τ. Της Γ.Γ.Α. εδώ:

http://www.trinews.gr/item.php?id=2452

Αυτό για το οποίο δεν είμαι πολύ σίγουρος, είναι κατά πόσο αυτή η κίνηση τιμάει τις επιλογές και την πολιτική της ίδιας της Γ.Γ.Α. Και εξηγούμαι, για να μην έχετε απορίες, τι σημαίνει να «Ζεις (τρια)αθλητικά» στην Ελλάδα και να είσαι η Ντενίζ Δημάκη ή οποιοσδήποτε άλλος αθλητής-πρωταθλητής της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τριάθλου (Ε.Ο.ΤΡΙ.), όπως ο υποφαινόμενος Γρηγόρης Σκουλαρίκης, ο Γρηγόρης Σουβατζόγλου, ο Άγγελος Μαυρογιάννης, ο Δημήτρης Σταματίου, η Κατερίνα Σάπαρη, η Αφροδίτη Γιαρένη και πολλά άλλα νέα παιδιά που κάνουν ή προσπαθούν να κάνουν τρίαθλο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Ορίστε λοιπόν τι «Ζούμε (τρι)Αθλητικά» τα τελευταία 4,5 χρόνια (2016-2020) και πως μας έχει “βοηθήσει” η ίδια η Γ.Γ.Α. να το ζήσουμε:

1) Η Γ.Γ.Α. έκανε άρση της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης της Ε.Ο.ΤΡΙ. το 2016. (Δεν θα μπω σε πολλές τεχνικές λεπτομέρειες στο πως και το γιατί, καθώς αυτό από μόνο του είναι μεγάλη ιστορία και δεν είναι του παρόντος που θέλω να καταδείξω μόνο τις συνέπειες)

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η Γ.Γ.Α. δεν αναγνωρίζει καμιά προσπάθεια μας, κανέναν αγώνα μας και καμιά επίδοση εντός κι εκτός Ελλάδος. Προφανώς επίσης δεν υπάρχει καμιά χρηματοδότηση και όλες αυτές οι προσπάθειες γίνονται με προσωπικά έξοδα των αθλητών, αλλά αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημα καθώς έτσι κι αλλιώς η Γ.Γ.Α. είχε σταματήσει να επιχορηγεί την Ε.Ο.ΤΡΙ. από το 2012. (Διαβάστε και τις υπόλοιπες συνέπειες για να καταλάβετε τα χειρότερα)

2) Η Γ.Γ.Α. θεωρεί ότι το Τρίαθλο πρέπει να είναι παράρτημα της Ομοσπονδίας Μοντέρνου Πεντάθλου (Ε.Ο.Μο.Π) στην οποία το υπήγαγε το 2016 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Συμπτωματικά την ίδια χρονιά έγινε Πρόεδρος της Ε.Ο.Μο.Π. ο πρώην Πρόεδρος της επιτροπής Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Να σημειώσω εδώ πως έκτοτε η Γ.Γ.Α. συμπτωματικά αύξησε κατά πολύ την τακτική επιχορηγήσεων προς την Ε.Ο.Μο.Π. καθώς έτυχε και ιδιαίτερα προνομιακών έκτακτων χρηματοδοτήσεων, χωρίς προφανής λόγους.

3) Η Ε.Ο.Μο.Π, προσπάθησε επανειλημμένα (2016-2019) να δημιουργήσει προβλήματα και να σταματήσει με διάφορους τρόπους και τεχνάσματα τις διοργανώσεις της Ε.Ο.ΤΡΙ.

4) Η Γ.Γ.Α. δια του τότε Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού (Συνοδινός) προσπάθησε να ποινικοποιήσει τις αθλητικές διοργανώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τριάθλου με διάφορες προφάσεις και εν τέλει στηρίζοντας τις καταγγελίες και μηνύσεις που έκανε η Ε.Ο.Μο.Π για να σταματήσει αυτές τις διοργανώσεις (2018).

5) Ο προηγούμενος Υφυπουργός Αθλητισμού (Βασιλειάδης) άλλαξε τον αθλητικό νόμο (δυο φορές μάλιστα, το 2017 και το 2019) με τέτοιο τρόπο ώστε η Ε.Ο.ΤΡΙ. να μην μπορεί να πάρει άδειες για επίσημους αγώνες στα πλαίσια της γενικής προσπάθειας της Γ.Γ.Α και της Ε.Ο.ΜοΠ. να σταματήσουν την αθλητική-αγωνιστική δραστηριότητα της Ε.Ο.ΤΡΙ. και να μην μπορούν οι αθλητές μας να αγωνίζονται επίσημα εντός Ελλάδος.

6) Η Ε.Ο.Μο.Π (εν γνώση της Γ.Γ.Α.) είχε υποβάλει μήνυση στην οποία ανάμεσα στα άλλα εγκαλεί τους αθλητές για τη συμμετοχή τους σε διοργανώσεις της Ε.Ο.ΤΡΙ. και για τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αγώνες. Μάλιστα ζητάει από τον εισαγγελέα να ασκήσει διώξεις στους αθλητές για τους παραπάνω λόγους. Γενικά Ε.Ο.Μο.Π και Γ.Γ.Α. μας έμαθαν πως το να “Ζεις Αθλητικά” στην Ελλάδα σε κάποιες περιπτώσεις το θεωρούν έγκλημα.

7) Η Ε.Ο.Μο.Π. έχει καταθέσει αγωγή εναντίον της Ε.Ο.ΤΡΙ. ζητώντας αποζημιώσεις. Αντίστοιχη αγωγή έχει καταθέσει και η Ε.Ο.ΤΡΙ. εναντίον της Ε.Ο.Μο.Π. (άποψη μου είναι ότι και οι δυο Ομοσπονδίες θα έπρεπε να είχαν καταθέσει αγωγή εναντίον της Γ.Γ.Α. για όλο το μπάχαλο που έχει δημιουργήσει στο άθλημα)

8) Ε.Ο.Μο.Π και Γ.Γ.Α. μας έχουν κάνει διεθνώς ρεζίλι προσπαθώντας να σταματήσουν δυο διεθνείς διοργανώσεις τριάθλου/διάθλου που έγιναν στη χώρας μας (2018 και 2019) και στις οποίες οι Ε.Ο.ΤΡΙ. με τους διεθνώς διαπιστευμένους κριτές της είχε την τεχνική επιμέλεια.

9) Η Γ.Γ.Α. δεν επέτρεψε το 2018 τη συμμετοχή στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ντενίζ Δημάκη, του Γρηγόρη Σουβατζόγλου και της Κατερίνας Σάπαρη και ο τότε Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού δήλωνε εγγράφως ότι θα κάνει το παν για να πάνε στους Αγώνες και να συμμετέχουν στο τρίαθλο οι αθλητές της Ε.Ο.Μο.Π. (οι οποίοι βέβαια δεν είχαν δικαίωμα να αγωνιστούν και δεν έγιναν δεκτοί από την Διεθνή Ομοσπονδία Τριάθλου I.T.U.). Σε αυτή την περίπτωση έχει σαφή ευθύνη και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή που είχε τυπικά την ευθύνη του καταρτισμού της ομάδας, η ποία αν και όφειλε να ορθώσει ανάστημα υπέρ των αθλητών δεν το έκανε, κρυπτόμενη πίσω από το γεγονός ότι παρέμενε νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με πολιτικό προϊστάμενο τον Γ.Γ.Α. στου οποίου τελικά τις επιταγές ενέδωσε.

10) Το 2019 στους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες της Πάτρας, η ελληνική ομάδα (Μαυρογιάννη, Σουβατζόγλου, Δημάκη, Γιαρένη) πέρασε από αντίστοιχα χίλια μύρια κύματα μέχρι να φτάσει στη γραμμή της εκκίνησης.(πάλι υπό την δήλωση της Ε.Ο.Ε.) Αν δεν γινόντουσαν εκλογές τον Ιούλιο και δεν άλλαζε η κυβέρνηση (και αντίστοιχα ο Γ.Γ.Α. και ο Υφυπουργός Αθλητισμού) η κατάληξη θα ήταν η ίδια όπως στους Μεσογειακούς του 2018. Δεν θα είχαμε ελληνική εκπροσώπηση στο αγώνισμα του Aquathlon. Ακόμα κι έτσι, η συμμετοχή του Γρηγόρη Σουβατζόγλου οριστικοποιήθηκε κυριολεκτικά τελευταία στιγμή, καθώς η Ε.Ο.Μο.Π. προσπαθούσε να επιβάλει αθλητή από το “παράθυρο” ο οποίος όμως δεν έγινε πάλι δεκτός από την I.T.U. Προς τιμήν της η Ε.Ο.Ε. αυτή τη φορά διόρθωσε το λάθος της, έστω και τελευταία στιγμή.

11) Οι “τριαθλητές” της Ε.Ο.Μο.Π, δεν έχουν δικαίωμα σε καμιά επίσημη διεθνή διοργάνωση υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τριάθλου, παρότι προπονητές και παράγοντες του μοντέρνου πεντάθλου τους έταξαν προκειμένου να βγάλουν δελτίο στην Ε.Ο.Μο.Π. Ειλικρινά θεωρώ ότι υπάρχουν αθλητές έχουν παραπλανηθεί και μου κάνει εντύπωση που δεν διαμαρτύρονται. Μήπως κάποιοι βολεύονται έτσι ή μήπως τελικά δεν υπάρχουν καθόλου αθλητές από την πλευρά της Ε.Ο.Μο.Π.;

12) Με αυτά και με αυτά, το άθλημα του τριάθλου έχει διχαστεί σε πρωτοφανή βαθμό ανάμεσα σε αθλητές, προπονητές κτλ, με το πρωτότυπο κατασκεύασμα της Γ.Γ.Α. να έχει αθλητές που δεν μπορούν να αγωνιστούν εντός Ελλάδος, και άλλους αθλητές που δεν μπορούν να αγωνιστούν εκτός Ελλάδος. Παράλληλα πολλοί απλοί αθλούμενοι τριαθλητές, δεν επιθυμούν όχι απλά να βγάλουν δελτίο αθλητή σε κάποια ομοσπονδία, αλλά ούτε καν να υπάρχει ομοσπονδία για το τρίαθλο στην Ελλάδα.

13) Κανένας αθλητής ¨Τριάθλου” από οποιαδήποτε ομοσπονδία δεν έχει δικαίωμα στα προνόμια της πολιτείας (μόρια κτλ). Καθώς οποιαδήποτε τέτοια προνομιακή μεταχείριση, πιθανότατα έχει νομικές κυρώσεις ελλείψει των συνολικών προϋποθέσεων.

14) Υπάρχει σύγχυση ανάμεσα σε νέους αθλητές και σωματεία, αν και πως μπορούν να βγάλουν δελτίο αθλητή και να αγωνιστούν εντός ή κι εκτός Ελλάδος. Βασικά όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση πλέον, το Τρίαθλο δεν συνίσταται για νέους αθλητές με υψηλούς στόχους.

15) Υπάρχει σύγχυση στα αθλητικά σωματεία κατά πόσο αξίζει να αναπτύξουν ακαδημίες τριάθλου και με τι κίνητρα για τα νέα παιδιά.

16) Υπό αυτές τις συνθήκες δεν έγινε καμιά ουσιαστική ανάπτυξη του αθλήματος από την Ε.Ο.Μο.Π. σε επίπεδο (πραγματικής) σωματειακής βάσης, ακαδημιών τριάθλου, υψηλού αγωνιστικού αθλητισμού, τεχνικής κατάρτισης κτλ. Η Ε.Ο.Μο.Π. άλλωστε δεν έχει αναγνώριση από τη Διεθνή Ομοσπονδία Τριάθλου και καμιά τεχνική πιστοποίηση για την εφαρμογή κανονισμών, τεχνογνωσίας, κατάρτισης στελεχών κτλ. Η Ε.Ο.Μο.Π δεν έχει διεθνώς διαπιστευμένους κριτές τριάθλου, ούτε προπονητές. Πρακτικά το Ολυμπιακό Άθλημα του Τριάθλου με τους κανονισμούς και τις προδιαγραφές που επιβάλει η Διεθνής Ομοσπονδία Τριάθλου δεν υφίσταται στην Ε.Ο.Μο.Π. , παρά μια “παραλλαγή” ελληνικής εφεύρεσης. Παραδόξως, όλο αυτό το δέχονται χωρίς προβληματισμό η Γ.Γ.Α. και Ε.Ο.Ε. παρότι αντί για ανάπτυξη, τελικά έχουμε παραποίηση ενός Ολυμπιακούς Αθλήματος ώστε τελικά να αναρωτιέμαι μήπως κάτι τέτοιο αντίκειται και στον αθλητικό νόμο τον οποίο οφείλει να ακολουθεί η Γ.Γ.Α.

17) Φυσικά υπήρξαν εμπορικές ιδιωτικές πρωτοβουλίες που ευημέρησαν (πχ μαζικών τουριστικών διοργανώσεων ή ιδιωτών προπονητών που απευθύνονταν κυρίως σε ενήλικες αθλούμενους) , κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό, αλλά δεν έχει και καμία σχέση με τις επιδιώξεις της Γ.Γ.Α και την επιτελική της ευθύνη σαν Πολιτεία στην ανάπτυξη του Ερασιτεχνικού Αθλητισμού και ειδικά του Τριάθλου για το οποίο αναφέρομαι εδώ.

18) Η Διεθνής Ομοσπονδία Τριάθλου (ITU) γνωρίζει πολύ καλά το θέμα και έχει ζητήσει επανειλημμένως να λυθεί από τον εκάστοτε αρμόδιο Υπουργό. Όσο δεν λύνεται ξεφτιλιζόμαστε σαν χώρα διεθνώς στο χώρο του Τριάθλου.

19) Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (Δ.Ο.Ε.) επίσης γνωρίζει το θέμα και έχει ζητήσει επανειλημμένως να λυθεί από τον εκάστοτε αρμόδιο Υπουργό. Παράλληλα, η Ε.Ο.Ε. είναι ευνουχισμένη σαν “παράρτημα” της Γ.Γ.Α. και αντίστοιχα ότι προσπάθειες έκανε (αν έκανε) έχουν πέσει στο κενό. Πάντως, όλο αυτό (και μόνο αυτό) δεν μας τιμά καθόλου σαν χώρα που έχουμε γεννήσει το ολυμπιακό ιδεώδες.

20) Η Γ.Γ.Α. από το 2016 με τον πρώην Υφυπουργό Αθλητισμού (Κοντονής) έστειλε στον εισαγγελέα “ογκώδη φάκελο” εναντίον των πεπραγμένων της διοίκησης της Ε.Ο.ΤΡΙ. η οποία ελέγχθηκε εξονυχιστικά για τα πάντα. Τελικά δεν βρέθηκε απολύτως τίποτα μεμπτό και όλες οι καταγγελίες εξέπεσαν. Βέβαια η “ρετσινιά” της υπόθεσης για το ίδιο το άθλημα έχει μείνει…. όπως αντίστοιχα μένουν και υπομένουμε όλα τα κατά καιρούς αρνητικά/υβριστικά/συκοφαντικά σχόλια που έχουμε ακούσει και ξεκινάνε με αφορμή την άρση της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης.

21) Για να κλείσω και με κάτι επίκαιρο: Δεν είχαμε και δεν έχουμε καμιά απολύτως βοήθεια και υποστήριξη όλη αυτή την περίοδο του covid-19 ούτε από τη Γ.Γ.Α. ούτε από την Ε.Ο.Ε.

Αυτά λοιπόν έχουμε ζήσει και “ζούμε (τρι)αθλητικά” , χωρίς υπερβολές και πολύ συνοπτικά. Κι όμως, επιμένουμε να “ζούμε” σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Δεν ξέρω αν ήμασταν τόσο δυνατοί ή αν γίναμε περνώντας δια πυρός και σιδήρου τα τελευταία χρόνια. Ξέρω όμως πως αρνηθήκαμε και αρνιόμαστε να “πεθάνουμε αθλητικά” επειδή το θέλησαν και εξακολουθούν να το θέλουν κάποιοι ανεύθυνο-ϋπεύθυνοι.

….

Για όλες τις παραπάνω εμπειρίες μας προφανώς υπεύθυνοι είναι οι προηγούμενοι Υφυπουργοί Αθλητισμού (Κοντονής, Βασιλειάδης) και ο προηγούμενος Γενικός Γραμματείας Αθλητισμού (Συναδινός) που τα δημιούργησαν για πολιτικούς λόγους και τα εξέθρεψαν στο βαθμό που τα βιώσαμε. Πλέον όμως είναι εξίσου υπεύθυνοι στο βαθμό που συνεχίζουμε να τα βιώνουμε και η τωρινή αθλητική ηγεσία (Αυγενάκης – Μαυρωτάς) γιατί παρότι είναι πλήρως ενημερωμένοι δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Αδιαφορούν πλήρως μήνες τώρα, δεν κατανοούν το μέγεθος του προβλήματος και προτιμούν να το κρύβουν κάτω από το χαλάκι με δικαιολογίες περιμένοντας να περάσει η θητεία τους να το φορτωθεί ο επόμενος κοκ. Είναι πλέον πλήρως απογοητευτική η έλλειψη ενδιαφέροντος και η απουσία πολιτικής βούλησης να λυθεί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από την πολιτική βούληση της προηγούμενης κυβέρνησης.

Είναι αλήθεια πως ο υπάρχον αθλητικός νόμος και η απίστευτη γραφειοκρατία της Γ.Γ.Α. γύρω από το θέμα της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης δεν βοηθάνε στην παρούσα φάση και στο συγκεκριμένο πρόβλημα,, γι’ αυτό όμως η βούληση της πολιτικής ηγεσίας αποτελεί μονόδρομο για την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των αθλητών και του αθλήματος. Αν οι υπεύθυνοι έχουν στοιχειώδη συναίσθηση ευθύνης του ρόλου τους, τους καλώ ξανά, έστω και τώρα να προχωρήσουν σε άμεσες πράξεις. Δεν έχει κανένα νόημα να λέμε πως “θα το συζητήσουμε” και ουσιαστικά να δίνουμε παράταση με αναβολή στις καλένδες περιμένοντας να αργοσβήσει με τα χρόνια το θέμα έως ότου “Πεθάνουμε αθλητικά” στο δρόμο, προσπαθώντας να ανακτήσουμε την ειδική αθλητική αναγνώριση και την αξιοπρέπεια μας .

Θέλουμε άμεσα οριστική και ξεκάθαρη λύση βάζοντας τέλος σε αυτή τη φαρσοκωμωδία και τον εμπαιγμό των αθλητών. Δώστε μας πίσω το δικαίωμα και την αξιοπρέπεια να «Ζήσουμε Αθλητικά» με βάση τους κανόνες που ορίζει ο ίδιος ο Αθλητισμός και το Τρίαθλο.

Γρηγόρης Σκουλαρίκης

Comments Off on «Ζήσε (τρι)Αθλητικά» στην Ελλάδα ή «Πέθανε Αθλητικά» προσπαθώντας… (;) more...

Το ολοκαίνουριο adidas SL20 είναι εδώ και σε προκαλεί να γίνεις πιο γρήγορος από αυτά που σε κρατούν πίσω!

by on Mar.05, 2020, under Απόψεις, Αρθρογραφία, Εμπειρίες

Η adidas λανσάρει το νέο πανάλαφρο παπούτσι για τρέξιμο adidas SL20 καινοτομώντας για άλλη μια φορά, όχι μόνο με τα υλικά του παπουτσιού, αλλά και με το τρόπο που αυτό θέλει να εμπνεύσει μέσα από την καμπάνια FASTER THAN.

Φαινομενικά το adidas SL20 είναι ένα ελαφρύ αγωνιστικό running παπούτσι. Για αυτούς όμως που το τρέξιμο δεν είναι απλά ένα κυνήγι επιδόσεων, αλλά μια αφορμή για αυτοβελτίωση σε όλους τους τομείς, το SL20 φιλοδοξεί να γίνει το σύμβολο της έμπνευσης για να γίνουμε καλύτεροι, να γίνουμε η πιο γρήγορη εκδοχή του αυτού μας. Να γίνουμε πιο γρήγοροι από αυτά που μας κρατούν πίσω!

Το SL20 ουσιαστικά λανσάρει την τεχνολογία “LIGTHSTRIKE” στη σόλα, αφήνοντας εκτός προς το παρόν το καθιερωμένο “BOOST” των τελευταίων ετών. Η σόλα “LIGTHSTRIKE” προσφέρει την ίδια άνεση με το boost και είναι πολύ πιο ελαφριά, αν και πιο φαρδιά. Το “LIGTHSTRIKE” προφανώς είναι το επόμενο “big thing” της adidas και αναμένουμε να δοκιμάσουμε και τον συνδυασμό του με την τεχνολογίας BOOST στα μοντέλα της χρονιάς.

Το βάρος του παπουτσιού βγαίνει στα 220γρ περίπου (για νο 42 2/3), κάνοντας το ιδιαίτερα ανταγωνιστικό στα ήδη καθιερωμένα παπούτσια της adidas στην ίδια κατηγορία, όπως τα “ADIOS” και “BOSTON”.

Το δοκιμάσαμε σε διαφόρων ειδών προπονήσεις: απλό αερόβιο συνεχόμενο, γρήγορα μικρά κομμάτια 200-400μ , αλλά και σε μεγαλύτερη προπόνηση με αρκετά χιλιόμετρα τέμπο. Σε κάθε περίπτωση, η ανταπόκριση του παπουτσιού ήταν ιδιαίτερα καλή και μας ικανοποίησε παρότι είχαμε καλομάθει στο BOOST.

Είναι ιδανικό για τρέξιμο στην άσφαλτο και εξίσου καλό για προπονήσεις στο ταρτάν για όσους συνηθίζουν να κάνουν και γρήγορα κομμάτια μέσα στον στίβο.

Έτσι, το παπούτσι μπορούμε να πούμε ότι απευθύνεται σε όλους, από τον πιο αρχάριο που θέλει να ξεκινήσει με ένα ελαφρύ και άνετο παπούτσι μέχρι τον ανταγωνιστικό δρομέα που χρειάζεται ένα γρήγορο παπούτσι για απαιτητικές προπονήσεις και αγώνες. Είναι για όλους εμάς που κάνουμε καθημερινή προπόνηση, που προσπαθούμε κάθε μέρα για το καλύτερο και θέλουμε για τα πόδια μας κάτι άνετο με αρκετή υποστήριξη.

Το καλύτερο όμως που είναι και η τιμή του, το αφήσαμε για το τέλος. Το SL20 βγαίνει σε ιδιαίτερα προσιτή (προτεινόμενη) λιανική τιμή, 120 ευρώ! Μάλιστα στα πλαίσια της καμπάνιας FASTER THAN ήδη γίνονται και διάφορες προσφορές που μπορείτε να εκμεταλλευτείτε και να το προμηθευτείτε με επιπλέον κέρδος.

** photo credits: Γιώργος Σπύρος

Comments Off on Το ολοκαίνουριο adidas SL20 είναι εδώ και σε προκαλεί να γίνεις πιο γρήγορος από αυτά που σε κρατούν πίσω! more...

ΗμιΜαραθώνιος Ναυπλίου: Δυνατά …πιο δυνατά!

by on Mar.18, 2015, under Εμπειρίες

2015_03_15_Nafplio

Πηγαίνοντας για τον φετινό Ημιμαραθώνιο στο Ναύπλιο αισθανόμουν πως θα είχα την ευκαιρία να σπάσω επιτέλους αυτό το 1:12 , αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Ήμουν σε καλή κατάσταση, αλλά κάτι μου έλειψε στον αγώνα και συγκεκριμένα ο …ύπνος. Δεν θα επεκταθώ στο πως και γιατί, πάντως για τον αγώνα δεν είχα άγχος και άλλα πράγματα με “κυνηγούσαν”.

Τελικά το χρονόμετρο σταμάτησε στο 1:13:38, για να τερματίσω 5ος, πίσω απο εξαιρετικό συναγωνισμό. Σε σχέση με πέρσι που είχα κάνει 1:13:21 έκανα πολύ πιο δυνατό αγώνα, αλλά για κάποιο λόγο η διαδρομή ήταν κάμποσα μέτρα μεγαλύτερη φέτος.

Απο την αρχή μπήκα σε γρήγορο ρυθμό εξαιτίας και του δυνατού συναγωνισμού και δεν σταμάτησα να “πατάω” ουσιαστικά έπιασα το τέμπο μου σαν ατομική χρονομέτρηση ποδηλασίας. Δυνατά …πιο δυνατά … από την αρχή ως το τέλος.

Όπως κατέγραψε και το Garmin, έπιασα ένα μέσο ρυθμό στο 3:28/χλμ , και ήμουν πολύ σταθερός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μάλιστα στο τελευταίο χιλιόμετρο κατάφερα να επιταχύνω μέχρι και στο 3:21 … δείχνοντας πως έχω κάτι παραπάνω και είμαι πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτό. Αυτός ήταν ο πρώτος Ημιμαραθώνιος της Άνοιξης και αν όλα πάνε καλά θα τρέξω άλλους δυο, ξεκινώντας από τη Λεμεσό στις 29 Μαρτίου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το Ναύπλιο για την εξαιρετική φιλοξενία και τον αγώνα που δείχνει να εδραιώνεται. Τουλάχιστον στον Ημιμαραθώνιο η συμμετοχή ήταν πολύ μεγαλύτερη από πέρσι σε ποσότητα και πολύ καλύτερη σε ποιότητα. Στον Μαραθώνιο δεν ήταν το ίδιο δυναμική η συμμετοχή, αλλά πιστεύω οι διοργανωτές πήραν το μήνυμα και την επόμενη χρονιά θα δώσουν περισσότερο βάρος στο κεντρικό αγώνισμα της διοργάνωσης.

Ένα γενικό ρεπορτάζ για τον αγώνα μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
http://www.runningnews.gr/item.php?id=21084

* Πολλά συγχαρητήρια στην αδερφή μου που κέρδισε τον Μαραθώνιο. Ήταν η ηρωίδα της ημέρας …3,5 ώρες στο δρόμο… με τη θερμοκρασία να έχει ανέβει πολύ!

Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδω
https://www.facebook.com/media/set/..eeι.

Comments Off on ΗμιΜαραθώνιος Ναυπλίου: Δυνατά …πιο δυνατά! more...

Looking for something?

Use the form below to search the site:

Still not finding what you're looking for? Drop a comment on a post or contact us so we can take care of it!

Ημεροδρόμιο Δημοσιεύσεων

December 2020
M T W T F S S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031