Duathlon: Run to Live, Bike to Ride

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!! Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2021

by on Sep.12, 2021, under Διάφορα

Πρώτος επίσημος μας αγώνας μαζί, Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2021, επεισοδιακή συμμετοχή μέχρι και το τελευταίο λεπτό πριν από την εκκίνηση (δεν μπορώ να περιγράψω τις λεπτομέρειες που μας έφεραν ως εκεί…), αλλά όλα καλά στον αγώνα και τερματισμός σε 1:25:36. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας το καλύτερο support crew, τη μαμάκο που φρόντιζε τις λεπτομέρειες.

Καταρχάς η συμμετοχή και μόνο σε αυτή τη γιορτή του μαζικού αθλητισμού που ουσιαστικά έδωσε και το έναυσμα επανέναρξης τον μεγάλων αγώνων δρόμου μετά από 2 περίπου χρόνια για μας ήταν ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση. Πέρασαν κιόλας 30 μήνας από τον τελευταίο ημιμαραθώνιο Αθήνας και 22 μήνες από τον τελευταίο Μαραθώνιο στην Ελλάδα, μας είχε λείψει αυτό το κλίμα.

Μας αναστάτωσε βέβαια λίγο ο κύριος στα μεγάφωνα το πρωί πριν την εκκίνηση (η Αγγελική τρομάζει όταν ακούει κάποιον να μιλάει στα μεγάφωνα χωρίς να μπορεί να συνδυάσει από που προέρχεται η φωνή), αλλά όταν ξεκινήσαμε όλα καλά. Η Αγγελική ευχαριστήθηκε τη διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας, έριξε και ένα υπνάκο κατά διαστήματα, αλλά όπου περνούσαμε από σημεία που είχε κόσμο και ειδικά μουσική, ξυπνούσε, χαιρετούσε και χειροκροτούσε. Από τα ξεχωριστά σημεία του αγώνα βέβαια ήταν και το πέρασμα από το cheering zone των adidas Runners Athens, Ο χαμός!

Σε μια σχετικά δύσκολη μέρα με πολύ υγρασία το πρωί, ο αθλητικός στόχος ήταν να τερματίσουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε και παρά τη δεδομένη δυσκολία της διαδρομής με τις μεγάλες ανηφόρες (και αντίστοιχες κατηφόρες) ένας ρυθμός γύρω στο 4λ/χλμ έμοιαζε εφικτός. Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που μας φώναζαν στη διαδρομή και ειδικά στο κομμάτι της ανηφόρας μας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Αυτά τα 2 δυσκολότερα χλμ της διαδρομής δεν θα έβγαιναν έτσι ευχάριστα χωρίς τις δικές σας φωνές από απέναντι ενώ κατηφορίζατε. Μας συγκινήσατε και μας δώσατε ώθηση να συνεχίσουμε με την ίδια δύναμη και υπομονή μέχρι τον τερματισμό.

Στο τέλος αυτής της μέρας αισθάνομαι άδειος από δυνάμεις αλλά γεμάτος από συναισθήματα καθώς ο σκοπός μας φαίνεται να δικαιώνεται από την αποδοχή και την αγάπη που εισπράξαμε. Είπαμε ότι στόχος μας είναι να ευαισθητοποιήσουμε για την προσπάθεια των παιδιών με σύνδρομο down και των γονιών τους να είναι εκεί έξω και να συμμετέχουν όπως μπορούν. Αυτά τα παιδιά με τη θετική του ενέργεια μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, μαζί μπορούμε να κάνουμε αυτό τον κόσμο καλύτερο. Να είστε όλοι καλά και ραντεβού εκεί έξω στους επόμενους αγώνες.



photo credits: George Spyros

special thanks σε όσους έβαλαν το δικό τους λιθαράκι βοήθειας σε αυτή την προσπάθεια

Comments Off on ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!! Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2021 more...

Το ηλιοβασιλέμα αντανακλά κάτι από τη θλίψη της Εύβοιας απέναντι

by on Aug.10, 2021, under Σκέψεις

Το ηλιοβασιλέμα στο Χαλκούτσι σήμερα αντανακλά κάτι από τη θλίψη της Εύβοιας απέναντι. Η φωτιές καίνε για 7η μέρα και άλλη μια δύσκολη νύχτα έρχεται. Μερικές σκέψεις των ημερών:

Η μάχη με τις φλόγες συνεχίζεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, αλλά φοβάμαι πως με τις υπερβολικές ιστορίες ηρώων που διαβάζουμε για τις φωτιές ή για τους ξένους υπερπυροσβέστες, γελοιοποιείται ο πραγματικός αγώνας και η αγωνία των απλών ανθρώπων που παλεύουν να σώσουν το σπίτι τους, αλλά και των πυροσβεστικών δυνάμεων που συμβάλουν. Λίγο σεβασμός…

(με αφορμή εκείνο το στόρι με τον υπερκάτοικο που έκοψε 2000 δένδρα, όργωσε χωράφι, έφτιαξε αντιπυρική κτλ, αλλά και την άλλη παπάτζα με τους Ρουμάνους πυροσβέστες που κυκλοφορεί)

Εντωμεταξύ πληθαίνουν τα σενάρια συνωμοσίας. Πριν 20-30 χρόνια είχαμε του οικοπεδοφάγους. Τώρα έχουμε τις ανεμογεννήτριες. Πολλοί ειδικοί μίλησαν για το θέμα ξεκαθαρίζοντας πως οι πρόσφατες πυρκαγιές δεν θα βοηθήσουν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, παρά θα τις δυσκολέψουν περισσότερο. Πιο χαρακτηριστική η σημερινή ανάρτηση της διευθύντριας της WWF:

“Δεν χρειάζεται να κάψει κανείς το δάσος για να εγκαταστήσει ΑΠΕ (αντιθέτως, η φωτιά ήταν ο πιο ασφαλής τρόπος για να αποτραπεί το έργο).”

Αντίστοιχα, είναι παράλογο να πιστεύει κάποιος ότι τα πρώην βασιλικά κτήματα στο Τατόι κάηκαν στα πλαίσια της τουριστικής τους εκμετάλλευσης που είχε ήδη ανακοινωθεί. Τα κτήματα έτσι κι αλλιώς άνηκαν στο δημόσιο που θα μπορούσε να τα αξιοποιήσει όπως ήθελε, όμως η περιοχή πλέον δεν αξίζει τουριστικά χωρίς το δάσος που την περιέβαλλε, υποβαθμίστηκε και το έργο θα πάρει αναβολή πολλών ετών, αν δεν ακυρωθεί. Σίγουρα δεν υπήρχε κανένας λόγος να καούν για τέτοιο σκοπό. Μάλλον το αντίθετο θα συνέβαινε.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως όλες οι πρόσφατες πυρκαγιές προέρχονται όλες από ατύχημα ή από αμέλεια. Ήδη υπάρχει σωρεία ευρημάτων που υποδεικνύουν εμπρησμούς σε περιοχές που έγιναν, αλλά και άλλους σε περιοχές που αποφεύχθησαν χάρη στην πρωτοφανή εθελοντική κινητοποίηση των κατοίκων και αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος των ημερών. Μπορεί να φτάσαμε να φυλάμε σκοπιά τα σπίτια μας από τις ταράτσες και να περιπολούμε σε δάση και αγρούς για να περιφρουρήσουμε τις περιοχές μας, αλλά θεωρώ ότι αυτό θα μείνει παρακαταθήκη τις επόμενες χρονιές για περισσότερη ευαισθητοποίηση σε θέματα πρόληψης (ναι ρε παιδιά, καθαρίζουμε τις αυλές μας από ξερόχορτα κτλ) αλλά και εθελοντικής δασοπυρόσβεσης.

Εντωμεταξύ, όλη αυτή η επαγρύπνηση έφερε άμεσα και πολλές συλλήψεις για εμπρησμούς σε σημείο που η ίδια η εισαγγελία παρήγγειλε έρευνα για οργανωμένο σχέδιο. Μάλιστα έχουμε ήδη την πρώτη καταδίκη (5 χρόνια χωρίς αναστολή) και προφυλακίσεις σε άλλες δυο περιπτώσεις. Ελπίζουμε να μάθουμε σύντομα περισσότερα για τα πραγματικά κίνητρα και τους ηθικούς αυτουργούς των εμπρηστών. Δεν μπορώ να κάνω σενάρια συνωμοσίας για το ποιος και το γιατί, αν και όλους μας κατατρώει ένα δακρυσμένο “γιατί;” …

Μέχρι να μάθουμε την αλήθεια πάντως, έχουμε ήδη μάθει πολλά. Όλη αυτή η καταστροφή, μας έκανε για άλλη μια φορά να έρθουμε πιο κοντά, να αισθανθούμε περισσότερο συμπόνοια για τον διπλανό μας. Έτσι από την πρώτη στιγμή εκδηλώθηκαν κύματα συμπαράστασης και δράσεις αλληλεγγύης προς τους πληγέντες και τα οικόσιτα ζωάκια, ίσως γιατί καταλάβαμε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο ούτε για τη φύση, ούτε για μας, και μπορεί να μας συμβεί οτιδήποτε από τη μια στιγμή στην άλλη.

Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη, αλλά ελπίζω πως όσο μαζεύουμε τα κομμάτια μας, θα βρούμε άλλο ένα πεδίο αλληλεγγύης να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι, αρκεί αυτό το πεδίο να μη γίνει πάλι αφορμή διχασμού και τσακωμών είτε πολιτικών είτε ακόμα και προσωπικών. Η πολιτεία οφείλει να επιρρίψει ευθύνες στους υπηρεσιακούς παράγοντες που ολιγώρησαν σε όποιες περιπτώσεις συνέβη κάτι τέτοιο. Οι πολίτες οφείλουν βεβαίως να κρίνουν την πολιτεία, αλλά επίσης και να συμπαρασταθούν ο ένας στον άλλο. Κάηκαν τα δάση μας, τα σπίτια μας, ας μην παρασυρόμαστε και καούν και οι ψυχές μας.

Comments Off on Το ηλιοβασιλέμα αντανακλά κάτι από τη θλίψη της Εύβοιας απέναντι more...

Πως τρέχεις λοιπόν έναν Ημιμαραθώνιο ανήμερα Πάσχα στην Ελλάδα;

by on May.05, 2021, under Αρθρογραφία, Εμπειρίες

Πως τρέχεις λοιπόν έναν Ημιμαραθώνιο ανήμερα Πάσχα στην Ελλάδα;

Προφανώς, κανονικά δεν τρέχεις, αλλά αφού και το φετινό Πάσχα δεν ήταν “κανονικό” και αφού έτυχε οι adidas Runners να βάλουν τον Virtual αγώνας τους “Mayrathon” για να υποδεχθούν τον Μάιο, την Κυριακή 2 Μαΐου, ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα τέτοιο κρας τεστ στην απόσταση του Ημιμαραθωνίου, ανάμεσα σε βαρελότα, αρνιά, κοκορέτσια και μάλιστα με θερμοκρασία που χτύπησε 30άρι εκείνη τη μέρα, κάπως ασυνήθιστο για την εποχή. Αρχικά είχα σκοπό να το τρέξω πρωί, αλλά με τέτοιο καιρό προτίμησα να το αφήσω για απόγευμα με τη δύση του Ηλίου. Κάτι θα κέρδιζα, κάτι θα έχανα, τουλάχιστον ας κοιμόμουν κανονικά το βράδυ.

Σε κάθε περίπτωση, βασική προϋπόθεση για την υλοποίηση, ήταν η υποστήριξη της οικογένειας. Εννοώ όλης της οικογένειας, μικρών μεγάλων… άλλωστε, το Πάσχα είναι οικογενειακή γιορτή. Απλά εμείς είπαμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά …και εξηγώ:

Καταρχάς η υπομονή και η κατανόηση τη συγκεκριμένη μέρα. Η Αφροδίτη θα έπρεπε με αφήσει να ξεκουραστώ λίγο παραπάνω, αναλαμβάνοντας πιο πολύ αυτή τα παιδιά μέσα στη μέρα. Εντωμεταξύ θα έπρεπε να απέχω και από το μεσημεριανό κυριακάτικο τραπέζι, αν και δεν απέφυγα τη μαγειρίτσα το βράδυ της Ανάστασης (και ούτε ήθελα να την αποφύγω δλδ).

Ξεκίνησα για ζέσταμα λοιπόν λίγο μετά τις 19.30 από το σπίτι προς την “πίστα” μου (σιρκουϊ 1,06χλμ στο Χαλκούτσι) και ζήτησα από τον πατέρα μου όσο θα έκανα προθέρμανση, αυτός να μου φέρει τα μπουκαλάκια του ανεφοδιασμού (νερό/ηλεκτρολύτες κάθε 3χλμ) για να τα στήσουμε εκεί στη διαδρομή. Βεβαίως με δυο παιδιά στο σπίτι, θα έπρεπε να πάρει το ένα μαζί, οπότε πήρε την μικρή με το καρότσι και την έφερε μαζί του. Εδώ ξεκινάνε τα ωραία αφού το παιδάκι πείνασε στη διαδρομή και φτάνοντας εκεί έκλαιγε ήδη. Λέω στον πατέρα μου “σου έδωσαν γάλα μαζί”; “ναι μου λέει, εδώ είναι τα υλικά, φτιάξτης!” Καλή φάση… εγώ είχα τελειώσει το ζέσταμα και ήμουν σχεδόν έτοιμος να ξεκινήσω τον “αγώνα, αλλά έφτιαχνα γάλα στο μωρό … ΟΚ έγινε και αυτό, τουλάχιστον το έδωσα και την τάισε ο παππούς της.

Στο μεταξύ η μητέρα μου, είχε πάρει βόλτα την μεγάλη, την Αγγελική, περπατώντας με την ίδια κατεύθυνση, αλλά ήταν αμφίβολο αν θα έφταναν ως την “πίστα”, καθώς είναι 1,5χλμ μακριά από το σπίτι. Αφού λοιπόν έχουμε ταΐσει και το μωρό και κάνω τα τελευταία ανοίγματα, βλέπω να εμφανίζεται και η Αγγελική με τη γιαγιά της… νέος χαμός ενθουσιασμού! Η Αγγελική μάλιστα είχε ενθουσιαστεί τόσο που με έβλεπε να κάνω ανοίγματα, που χειροκροτούσε κάθε φορά που περνούσα. Ίσως είδατε το βίντεο την ώρα του “αγώνα” που με χαιρετάει, δυστυχώς δεν την απαθανατίσαμε στα χειροκροτήματα της προθέρμανσης, αλλά είναι αλήθεια ότι ήταν η καλύτερη εμψύχωση λίγο πριν ξεκινήσω.

Κάπως έτσι λοιπόν δώσαμε εκκίνηση (από όπου και η φωτό) σε εορταστική ατμόσφαιρα έχοντας την Αγγελική να με χαιρετάει στις πρώτες στροφές και να μην θέλει να φύγει. Ε, κάποτε τελικά την έπεισε η γιαγιά της να γυρίσουν σπίτι και να με αφήσουν εμένα στο τέμπο μου, που πήγαινε καλά και σταθερά και κάπως έτσι θα το κρατούσα με όλη αυτή την ενέργεια μέχρι το τέλος. Για να είμαι ειλικρινής τα απρόοπτα δεν έλειψαν, αφού κάπου 3χλμ πριν το τέλος, με θυμήθηκε και η μαγειρίτσα της προηγούμενης βραδιάς, αλλά οκ, άντεξα όσο χρειαζόταν για να συμπληρώσω τα 21,1χλμ. (Ίσως παρατηρήσατε τον ρυθμό μου που επιτάχυνε στα τελευταία 3χλμ, τώρα καταλάβατε και το γιατί).

Με αυτά και με αυτά ολοκληρώθηκε ένα ακόμα virtual race, μια ακόμα “ατομική χρονομέτρηση”, αλλά με ομαδική, οικογενειακή συμμετοχή που του έδωσε ιδιαίτερη χροιά και σημασία. Ας ελπίζουμε να ήταν το τελευταίο virtual και να επιστρέψουμε στους κανονικούς αγώνες … έτσι όλη η οικογένεια μαζί!

Comments Off on Πως τρέχεις λοιπόν έναν Ημιμαραθώνιο ανήμερα Πάσχα στην Ελλάδα; more...

Τι θα απογίνει αυτό το παιδάκι;

by on Mar.19, 2021, under Αρθρογραφία, Μνήμες, Σκέψεις

Τι θα απογίνει αυτό το παιδάκι;

Πριν από τρία χρόνια ήρθε στη ζωή η Αγγελική μας. Μετά τη γέννα μας ενημέρωσαν ότι πιθανότατα είχε σύνδρομο Down κάπου που επιβεβαιώθηκε λίγες μέρες μετά από τις σχετικές εξετάσεις γονιδιώματος που κάναμε. Οι προγεννητικοί έλεγχοι που είχαμε κάνει ως τότε έδιναν πιθανότητες για κάτι τέτοιο 1 / 1.000.000 ενώ στην Ελλάδα αναλογία γεννήσεων παιδιών με σύνδρομο Down σε 1 στις 770 γεννήσεις. Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο δηλαδή, αλλά είναι αυτό που κανείς δε θέλει να τύχει στο δικό του παιδί. Και να όμως που συμβαίνει σε κάποιους…

Το σύνδρομο Down (ή αλλιώς Τρισωμία 21 ή Τρισωμία G) περιγράφει μια χρωμοσωμική ανωμαλία, που περικλείει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, τα οποία υπάρχουν εκ γενετής στους φορείς της γενετικής αυτής βλάβης και αφορούν παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, τη νοητική ανάπτυξη και την ψυχοκοινωνική εξέλιξή τους.

Η Αγγελική με αυτό αφορμή και κάποια άλλα προβληματάκια που παρουσίασε, έμεινε στο μαιευτήριο 3 εβδομάδες παραπάνω 2 βδομάδες σε θερμοκοιτίδα και άλλη μια σε ΜΑΦ χωρίς ωστόσο να μου απόλυτα ξεκάθαρα γιατί το παιδί έπρεπε να παραμένει τόσες μέρες σε θερμοκοιτίδα, μακριά από την αγκαλιά και τη στοργή των γονιών του. Παράλληλα η μαμά της ταλαιπωρήθηκε και με δεύτερη εγχείριση αμέσως μετά την καισαρική και έκατσε κι αυτή άλλες 2 βδομάδες στο “νοσοκομείο” (μαιευτήριο). Έτσι, εκείνη την περίοδο βρέθηκα κάπου χαμένος, να μην ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει στα κορίτσια μου και να προσπαθώ να χειριστώ ένα κατά τ’άλλα ευτυχές γεγονός που όμως εξελισσόταν πολύ πολύ στραβά.

Μετά από πολύ αγωνία και ταλαιπωρία, τελικά καταφέραμε να πάμε σπίτι μας, όλοι καλά αλλά πολύ ταλαιπωρημένοι. Εξαιτίας της μετεγχειριτικής κατάστασης της γυναίκας μου, είχα αναλάβει χρέη μητέρας και πατέρας μαζί και όχι δεν ήμουν καθόλου έτοιμος για όλο αυτό που συνέβαινε και κυρίως για το γεγονός πως από εδώ και πέρα θα έπρεπε να διαχειριστώ ψυχολογικά και να προσαρμοστώ στο γεγονός πως το παιδί μου θα έχει μια ιδιαιτερότητα που θα το φέρει σε μειονεκτική θέση όσον αφορά τη νοητική και σωματική του διάπλαση και πιθανότητα θα φέρει και διάφορες επιπλοκές στην υγεία του αργότερα.

Έτσι όπως την τάιζα στη ΜΑΦ (για να φύγουμε επί τέλους από εκεί), έτσι συνέχιζα να την ταΐζω και στο σπίτι και να την κοιμίζω στα πόδια μου κάθε βράδυ. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγες μέρες μετά την επιστροφή μας στο σπίτι και όταν πια είχα κάπως ηρεμήσει, χωρίς ωστόσο μπροστά στη σκέψη του άγνωστου, να έχει σταματήσει να με βασανίζει το ερώτημα “Τι θα απογίνει αυτό το παιδάκι; Θα τα καταφέρουμε να τη μεγαλώσουμε σωστά για να τα καταφέρει στον έξω κόσμο;”.

Ξέρετε, τις πρώτες μέρες όταν ενημερώνεσαι τι ακριβώς είναι το Σύνδρομο Down, και με όσους μιλάς, όλοι συνήθως σου λένε τι δεν θα μπορεί να κάνει το παιδί σου. Μαθαίνεις για όλες τις αδυναμίες που θα έχει, τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει και τα πιθανά προβλήματα υγείας. Κανείς όμως δε σου λέει τι θα μπορεί να κάνει, όπως επίσης κανείς δε σου λέει και δεν πρόκειται να διαβάσεις πουθενά για το πόσο δυνατός θα γίνεις εσύ και τι θα μπορέσεις να κάνεις εσύ για το παιδί σου και τι μπορείτε να καταφέρετε μαζί. Βασικά κανείς δε σου λέει το αυτονόητο, αυτό που βλέπεις και στη φωτογραφία. Ότι είναι ένα παιδάκι σαν όλα τ’ αλλα που απλώς χρειάζεται αγάπη, στοργή και φροντίδα για να κάνει ότι καλύτερο μπορεί και εσύ οφείλεις έτσι κι αλλιώς να κάνεις το καλύτερο για το παιδί σου.

Τρία χρόνια μετά και ενώ έχουμε ζήσει πολλά, έχουμε μάθει και έχουμε καταφέρει αρκετά, μπορώ να δώσω μερική απάντηση στο αρχικό μου ερώτημα, αν και φυσικά δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον. Αυτό που μπορώ όμως να σας πω, είναι ότι η Αγγελική μας είναι τελικά τόσο ξεχωριστή όσο μία στο εκατομμύριο. ‘Έχει πείσμα και θα προσπαθήσει να γίνει ότι θέλει και εμείς σίγουρα θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι μαζί της γιατί θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί. Όπως της μαθαίνουμε εμείς πράγματα για να γίνει καλύτερη, έτσι μας μαθαίνει και αυτή κάθε μέρα για να γίνουμε και εμείς καλύτεροι. Έχουμε μάθει να προσπαθούμε περισσότερο και όσο και αν δυσκολευόμαστε ακόμα και για τα αυτονόητα, όταν τα καταφέρνουμε, έχουμε κάθε λόγο να γιορτάζουμε.

…21 Μαρτίου. Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down

Για τα παιδιά και τις οικογένειες τους που αγωνίζονται με αγάπη, στοργή και φροντίδα κάθε μέρα.

Comments Off on Τι θα απογίνει αυτό το παιδάκι; more...

Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της)

by on Nov.15, 2020, under Αρθρογραφία, Εμπειρίες, Σκέψεις

Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου έτρεξα την απόσταση του Μαραθωνίου σπρώχνοντας το καρότσι με την Αγγελική, σε χρόνο 2 ώρες 59 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα. Η προσπάθεια μας έγινε στα πλαίσια του Virtual Μαραθωνίου Αθήνας και στον καθημερινό μας αγώνα ευαισθητοποίησης για το σύνδρομο Down. Αυτή είναι η περιγραφή της βόλτας μας:

Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της)

Η μεγαλύτερη δυσκολία στην προσπάθεια να τρέξω έναν Μαραθώνιο με την Αγγελική στο καρότσι, ήταν πως θα έπρεπε η Αγγελική να το βιώσει αυτό απλά σαν μια βόλτα, όπως όλες τις άλλες που κάνουμε καθημερινά, είτε στο καρότσι, είτε με τα πόδια. Η Αγγελική άλλωστε πάντα ευχαριστιέται όταν το καρότσι κινείται και δυσανασχετεί όταν το καρότσι σταματάει. Εντάξει, θα ήταν λίγο πιο μεγάλη αυτή τη βόλτα, αλλά θα έπρεπε να παραμείνει μια ευχάριστη βόλτα. Έτσι θα έπρεπε να διαμορφώσουμε όλες τις προϋποθέσεις της προσπάθειας με γνώμονα αυτό και μόνο αυτό.

Σε αυτόν τον Virtual Μαραθώνιο της Αθήνας, οι περισσότεροι συμμετέχοντες επιλέγουν τον τόπο και τον χρόνο της προσπάθειας τους έτσι ώστε οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές για να πετύχουν όσο τον δυνατόν καλό χρόνο. Εμείς έπρεπε να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε όσες συνθήκες μπορούσαμε ώστε η Αγγελική να μείνει ξεκούραστη και να διασκεδάζει τη βόλτα ως το τέλος με ασφάλεια. Το καλό ντύσιμο και το κράνος για την ασφάλεια μας, αλλά και την προστασία από τον αέρα στο κεφάλι, ήταν μόνο τα βασικά και αυτονόητα που θα έκανε ο καθένας. Προφανώς επίσης το καρότσι που χρησιμοποιήσαμε ήταν άνετο και κατάλληλο για ένα τέτοιο εγχείρημα. Από εκεί και πέρα όμως οι υπόλοιπες λεπτομέρειες που θα έπρεπε να προσέξουμε πολλές.

Σε αυτόν τον αγώνα ο χρόνος ήταν αντίπαλος κυρίως εναντίον της κούραση και της υπομονής της Αγγελικής, όχι μόνο για την ώρα που θα καθόταν στο καρότσι, αλλά από τη στιγμή που θα έφευγε από το σπίτι, όπως άλλωστε ισχύει για κάθε παιδί. Έτσι μοιραία επιλέχθηκε διαδρομή πολύ κοντά στο σπίτι μας, ώστε να μην χάσουμε χρόνο σε περιττές και κουραστικές μετακινήσεις, αλλά ότι κι αν συμβεί να είμαστε σίγουροι πως είμαστε κοντά στην εστία μας. Έτσι κι αλλιώς αυτόν τον καιρό με τα μέτρα κατά της πανδημίας, δεν είχαμε και άλλη επιλογή, οπότε δεν υπήρξε καν ποτέ σκέψη να πάμε σε μια άλλη πιο εύκολη διαδρομή. Για να είμαστε ξεκάθαροι μάλιστα θα σας πω ότι καθόλη τη διαδρομή δεν απομακρυνθήκαμε περισσότερο από 1,5χλμ από το σπίτι μας.

Πως έγινε αυτό; Με επιλογή επαναλαμβανόμενης διαδρομής 4.360χλμ (που έγινε 9 φορές +3χλμ στο τέλος) εντός της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, όπου έχουμε την τύχη να κατοικούμε δίπλα. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως η συγκεκριμένη διαδρομή, μόνο εύκολη δεν ήταν, με πολλές ανηφοροκατηφόρες και στροφές. Δυστυχώς η ευτυχώς αυτό είναι το ανάγλυφο της Πολυτεχνειούπολης είναι τέτοιο που δεν αφήνει περιθώρια για πιο “βολική” διαδρομή, αλλά έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια έχω συνηθίσει εκεί μέσα. Αυτό βέβαια που έκανε πιο δύσκολη την προσπάθεια, είναι η αδυναμία ελέγχου του ρυθμού με το καρότσι, το οποίο μοιραία σε παρασέρνει στις κατηφόρες και τρέχεις πιο γρήγορα, ενώ αντίστοιχα σε κουράζει πολύ περισσότερο στις ανηφόρες. Είχαμε προπονηθεί καλά, αλλά δεν είχαμε τρέξει ποτέ με το καρότσι πάνω από 15χλμ και δεν μπορούσα να ξέρω πως θα είμαστε σε όλη τη διαδρομή ενός Μαραθωνίου 42,2χλμ, πόσο μάλλον σε μια μέρα που είχε και δυνατούς ανέμους κόντρα κατά διαστήματα.

Η διαδρομή πάντως ήταν πολύ όμορφη και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον της Αγγελικής, όσο …δεν κοιμόταν και εδώ πρέπει να παραδεχτώ πως το μεγαλύτερο μας “όπλο” σε αυτόν τον αγώνα ήταν ο μεσημεριανός ύπνος της Αγγελικής. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο επιλέξαμε να ξεκινήσουμε την προσπάθειας μας στις 14:30 το μεσημέρι, επιλογή εντελώς αντισυμβατική για Μαραθώνιο με τον Ήλιο ψηλά ακόμα και το θερμοκρασία στο μέγιστο της ημέρας, που ευτυχώς ήταν μόνο 20C εκείνη την ώρα. Το σχέδιο δούλεψε αρκετά καλά, καθώς η Αγγελική κοιμήθηκε αρκετή ώρα, αλλά κατά διαστήματα, καθώς κάτι που δεν είχαμε υπολογίσει ήταν ο …ενθουσιασμός της όταν έβλεπε κόσμο, που την χαιρετούσε και τη χειροκροτούσε και αυτή ξυπνούσε και ανταπέδιδε αντίστοιχα χαιρετούρες και χειροκροτήματα.

Την “παρέα” που θα μας έκαναν οι περιπατητές στην Πολυτεχνειούπολη δεν την περιμέναμε, όμως είχαμε βασιστεί σίγουρα στην παρέα των λίγων φίλων που είχαν έρθει για βοήθεια και θα ήταν συνοδεία με ποδήλατο. Έτσι στο μεγαλύτερο διάστημα της διαδρομής μαζί μας ήταν ο Άγγελος, ενώ κατά διαστήματα και ο Ζήσης με τη Σοφία. Επίσης ο Ζήσης με την Ντενίζ έτρεξαν επιπλέον μαζί μας για μερικά χιλιόμετρα. Ο βασικός λόγος της παρουσίας τους δίπλα μας δεν ήταν η βοήθεια προς εμένα, που ήταν και αυτή κρίσιμη στο κομμάτι της τροφοδοσίας, αλλά κυρίως η παρέα και η συνεχής επιτήρηση της διάθεσης της Αγγελικής ότι ευχαριστιέται τη βόλτα ή …τον ύπνο της. Να διευκρινίσω πως η Αγγελική, παρότι καταλαβαίνει γενικά πάρα πολλά πράγματα, ακόμα δεν μιλάει για να μας πει κι αυτή ακριβώς τι θέλει, οπότε ήμασταν έτοιμοι για διάφορα ενδεχόμενα. Παγουρίνο με νεράκι, μπισκοτάκια, ακόμα και έτοιμη μουσική με “ζουζούνια” είχαμε για να την κρατήσουμε απασχολημένη και να ικανοποιήσουμε τις συνήθεις επιθυμίες της. Ένα άλλο μεγάλο μειονέκτημα που είχα εγώ ήταν πως δεν έβλεπα την Αγγελική (εδώ ίσως χρειαζόταν να έχω προσαρμόσει ένα καθρεφτάκι), αλλά είχα συνεχώς τα μάτια των φίλων μου πάνω της να με ενημερώνουν ότι όλα είναι καλά.

Και πραγματικά, όλα πήγαν καλά και η Αγγελική πραγματοποίησε όλη τη μεγάλη της βόλτα στην απόσταση του Μαραθωνίου. Μόνο στο τελευταίο χιλιόμετρο, άρχισε λίγο να γκρινιάζει. Ίσως την τρόμαξε που έπεσε ο Ήλιος και σκοτείνιασε απότομα, ίσως και να την τρόμαξαν τα δικά μου επιφωνήματα πόνου στα τελευταία χιλιόμετρα. Είναι γεγονός άλλωστε πως έχουμε μια ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση και η ίδια τρομάζει όταν ο μπαμπάς της πονάει, είναι εκνευρισμένος ή αισθάνεται άσχημα γενικότερα.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω, πως από την αρχή της προσπάθειας ήμουν προετοιμασμένος ψυχολογικά πως αν η Αγγελική εξέφραζε δυσαρέσκεια με οποιονδήποτε τρόπο κατά τη διάρκεια της διαδρομής, θα την σταματούσα πριν συμπληρωθούν τα 42,2χλμ. Αν όλο αυτό δεν ήταν βόλτα για την Αγγελική δεν θα ξεκινούσε και δεν θα συνεχιζόταν εκβιαστικά ως το τέλος. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ στο 41ο χλμ ή κάποιος εξωτερικός παράγοντας, αλλά τουλάχιστον σε εκείνο το σημείο δεν υπήρχε περιθώριο να σταματήσουμε και απλά έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο στη “βάση” που θα ήταν και ο τερματισμός. Εκεί όπου τελικά μας περίμεναν οι αγαπημένοι μας , μαμά, γιαγιά, παππούς και μόλις τους ξαναείδε η Αγγελική αμέσως ηρέμησε και άρχισε πάλι τις …χαιρετούρες.. τέλος καλό, όλα καλά.

Έγινε γιατί μπορούσαμε!

Τι μας οδήγησε όμως τελικά να πάρουμε την απόφαση για αυτή την προσπάθεια; Ποιες ήταν οι αιτίες και ποιες οι αφορμές; Σε μια γρήγορη απάντηση θα σας έλεγα πως όλες οι συγκυρίες μου έλεγαν πως αυτή είναι η ευκαιρία μας, αν και φαινομενικά οι δυσκολίες ήταν πολλές.

Η σκέψη, να τρέξω έναν Μαραθώνιο με την Αγγελική στο καρότσι, υπήρχε εδώ και 1,5 χρόνο , όταν προμηθεύτηκα το “αγωνιστικό” καρότσι, ιδανικό για “προπονητικές βόλτες” με τη Αγγελική. Η σκέψη αυτή άρχισε να ωριμάζει περισσότερο, όταν στο τέλος της καραντίνας της άνοιξης, ουσιαστικά η Αγγελική ήταν αυτή που με ξαναέβγαλε στο δρόμο για προπόνηση, ενώ κάπως τα είχα παρατήσει για περίπου 1 μήνα. Έχοντας αυτήν σαν βασική κινητήριο δύναμη, βγαίναμε κάθε μέρα για την προπονητική μας βόλτα και έτσι κατάφερα σε σχετικά σύντομα χρονικό διάστημα να χάσω τα κιλά της καραντίνας και να ανακτήσω τη φυσική μου κατάσταση.

Όμως αυτό από μόνο του δεν αρκούσε για να δοκιμάσουμε στην απόσταση του Μαραθωνίου, ειδικά από τη στιγμή που οι προπονήσεις μας κυμαίνονται από 10-15χλμ. Η αλήθεια είναι πως αυτή την προσπάθεια την είχα φανταστεί ότι θα γινόταν 1-1,5 χρόνο μετά, αφού η Αγγελική μπορούσε να μιλήσει και θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πιο ξεκάθαρα πάνω στη διαδρομή. Τώρα το μόνο που ήξερα είναι πως δεν της αρέσει να σταματάει το καρότσι και από τη στιγμή που θα κάτσει πάνω θέλει μόνο να κινείται.

Πρέπει να παραδεχτώ πως η απόφαση για τον συγκεκριμένο αγώνα λήφθηκε μόλις μια εβδομάδα πριν και δεν θα μπορούσε να είχε ληφθεί και νωρίτερα, καθώς μέχρι και την ανακοίνωση του lockdown του Νοεμβρίου, προετοιμαζόμουν κανονικά για να συμμετάσχω στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου που θα γινόταν στον Σχινιά 8 Νοέμβρη. Το Πρωτάθλημα προφανώς ακυρώθηκε, όπως άλλωστε είχε ακυρωθεί και 1 μήνα νωρίτερα και ο Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθηνών, ο οποίος αντικαταστάθηκε με την ιδέα του Virtual Μαραθωνίου Αθήνας.

Την προπόνηση την είχα στα πόδια μου, την εξοικείωση με το καρότσι επίσης, το ίδιο και για την Αγγελική πάνω σε αυτό. Θα ήταν δύσκολο, αλλά το πιστεύαμε ότι μπορούσε να γίνει. Τουλάχιστον με τον Virtual Μαραθώνιο είχαμε μια αφορμή να προσπαθήσουμε για τη “μεγάλη” απόσταση, αν και αρχικά είχαμε πει να τρέχαμε συμβολικά τα 10χλμ , εφόσον έτρεχα εγώ τον Μαραθώνιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Πλέον το 10άρι έμοιαζε πολύ μικρό και πολύ εύκολο για μας, καθώς είναι η στάνταρ απόσταση που τρέχουμε καθημερινά. Άλλωστε σε αγωνιστική μορφή, με την ταχύτητα που θα έπρεπε να αναπτύξω, μου φαινόταν πιο επικίνδυνο, απ’ ότι ο πιο σίγουρος και σταθερός ρυθμός ενός Μαραθωνίου.

Έτσι τα έφερε η εποχή και τελικά αυτή η προσπάθεια έγινε κάπως πιο νωρίς, κάπως πιο απρόβλεπτα, αλλά ήμασταν έτοιμοι σαν από καιρό, να περιμέναμε αυτή την ευκαιρία. Άλλωστε μεγαλύτερη σημασία είχε να στείλουμε στο κόσμο το δικό μας μήνυμα, για την προσπάθεια κάθε οικογένειας όπως η δική μας.

Όπως ίσως ήδη θα ξέρετε η Αγγελική έχει σύνδρομο Down, κάτι που έρχεται σαν σοκ σε οποιονδήποτε γονιό όταν το μαθαίνει, αλλά από εκεί και πέρα μαθαίνει να το διαχειρίζεται, μαθαίνει να προσπαθεί παραπάνω για το παιδί του, σα να αγωνίζεται σε έναν Μαραθώνιο και ο ίδιος να σπρώχνει ένα καρότσι, ενώ οι άλλοι όχι. Σαν γονείς είμαστε έτσι κι αλλιώς όλοι υποχρεωμένοι να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Η διαφορά είναι πως σε αυτό τον Μαραθώνιο αν δεν σπρώξεις το καρότσι δεν θα προχωρήσεις καθόλου ούτε εσύ, ούτε το παιδί σου. Και αυτό για μας πλέον είναι το φυσιολογικό, καθώς είναι μια καθημερινότητα την οποία όχι μόνο έχουμε αποδεχτεί, αλλά έχουμε μάθει να χαιρόμαστε με αυτήν και με αυτά που πετυχαίνει η Αγγελική κάθε μέρα. Αυτό μας κάνει κάθε μέρα πιο δυνατούς και πιο ευτυχισμένους, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες.

Έτσι, παρά τους αρχικούς δισταγμούς, μάλλον θεωρήσαμε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να βγούμε μπροστά και να τρέξουμε για για να ενημερώσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε για το Σύνδρομο Down και στην προσπάθεια μας να δείξουμε στον κόσμο όχι απλά ότι μπορούμε να είμαστε “κανονικοί”, αλλά και ότι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε καταπληκτικά πράγματα. Για όλους τους γονείς που προσπαθούν για το καλύτερο για τα παιδιά τους, ότι δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζουν. Μπορεί τίποτα από όλα αυτά που για τα περισσότερα παιδιά θεωρούνται εύκολα και αυτονόητα να μην το κάνουμε ούτε τόσο γρήγορα, ούτε τόσο καλά, αλλά προσπαθούμε για όλα και σιγά σιγά τα καταφέρνουμε. Και αυτός είναι ο πιο σπουδαίος λόγος για να χαιρόμαστε και να έχουμε να πανηγυρίσουμε και μια μικρή νίκη κάθε μέρα.

Αυτός ήταν ο δικός μας συμβολισμός στη διαδρομή αυτού του Virtual Μαραθωνίου. Ελπίζω με την προσπάθεια μας να καταφέραμε να εκπροσωπήσουμε επάξια όλους αυτούς τους γονείς που δίνουν αυτόν τον καθημερινό αγώνα και ίσως να τους δώσαμε και λίγο δύναμη παραπάνω. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, αλλά αν σου δώσει λεμόνια, τότε πρέπει να κάνεις λεμονάδα. Μπορείς να της βάλεις μέσα και λίγο παραπάνω ζάχαρη για να την γλυκάνεις, να την πιεις και να την ευχαριστηθείς σαν μια ωραία βόλτα.

* Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους ήταν εκεί κατά μήκος της διαδρομής και μας στήριξαν με την παρουσία τους. Καταρχάς στην καταπληκτική μαμάκο που παρότι ετοιμόγεννη ήταν όλες τις ώρες εκεί απέξω να μας ενθαρρύνει (της είχαμε πάντως έτοιμο όχημα σε περίπτωση που σπάγαν τα νερά). Μαζί της βεβαίως πάντα και ο παππούς με τη γιαγιά μας.

Επίσης πολλά ευχαριστώ για τις βοήθειες σε μένα, αλλά κυρίως στην Αγγελική κατά τη διάρκεια της διαδρομής, στον Γιώργο Σ. , τον Άγγελο, τον Ζήση, τη Ντενίζ, τη Σοφία Α., την Κωνσταντίνα και στους guest star Δημήτρη Κ. Διονυσία Κ. Νίκη Μ.

Σας ευχαριστούμε όλους για την αγάπη σας και τα μηνύματα συμπαράστασης τις προηγούμενες μέρες. Το σύνδρομο Down δεν θα μας κρατήσει πίσω, μαζί θα πάμε ακόμα πιο μακριά!

** Δείτε και το βιντεάκι μας:

Γρηγόρης Σκουλαρίκης

Ακολουθείστε με
web: www.duathlon.gr
facebook: grigoris.skoularikis
twitter: SpeedyPowerman
Instagram: speedypowerman
Youtube: Grigoris Skoularikis

Comments Off on Η μεγάλη βόλτα της Αγγελικής (και του μπαμπά της) more...

Looking for something?

Use the form below to search the site:

Still not finding what you're looking for? Drop a comment on a post or contact us so we can take care of it!

Ημεροδρόμιο Δημοσιεύσεων

September 2021
M T W T F S S
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930