Duathlon: Run to Live, Bike to Ride

Archive for September, 2012

Ο Ισπανός Martin και η Αυστραλέζα Sheedy-Ryan παγκόσμιοι πρωταθλητές στο κλασικό δίαθλο – 8η στην κατηγορία 40-44 η Λουκοπούλου

by on Sep.25, 2012, under Αγώνες, Αποτελέσματα, Ενημέρωση

Στην πόλη Νανσί της Γαλλίας διεξήχθη το σαββατοκύριακο που μας πέρασε το παγκόσμιο πρωτάθλημα διάθλου μέσης απόστασης (10-40-5) για τους “γρήγορους” διαθλητές.

Εκτός από τις elite κατηγορίες η διοργάνωσης συμπεριελάμβανε επίσης και τις age group κατηγορίες όπου μάλιστα είχαμε και ελληνική συμμετοχή με την συνήθη ύποπτο Λουκία Λουκοπούλου. Η Λουκία, πραγματοποίησε άλλη μια καλή εμφάνιση σε διεθνή αγώνα καταλαμβάνοντας την 6η θέση στην ηλικιακή κατηγορία 40-44 ετών μετά από 2 ώρες 16λεπτά και 52 δευτερόλεπτα αγώνα.

Στην κατηγορία elite ανδρών, τα πάντα κρίθηκαν στο δεύτερο τρέξιμο, όπου ο Ισπανός Emilio Martin ήταν ο πιο γρήγορος και έκανε την έκπληξη κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο με 1:40:40 αφήνοντας δεύτερο τον Βέλγο Antoine Duvivier (1:40:43) και τρίτο τον Γάλλο Benoit Nicolas (1:40:47).

Στους “μικρούς “(juniors), που έτρεξαν στη μισή απόσταση παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Richard Horton σε 49:42, μόλις μπροστά απο τον Ιταλό Matthias Steinwandter ενώ το χάλκινο μετάλλιο πήγε στον Λουξεμβούργιο Bob Haller.

Στους άνδρες 23 ετών η Γαλλία θριάμβευσε με τον Thomas Andre να κερδίζει σε 1:41:08 και τον Felix Duchampt να τερματίζει τρίτος σε 1:42:02. Ανάμεσα τους δεύτερος τερμάτισε ο Ισπανός Albert Moreno Molins of Spain in 1:41:39

Στις Γυναίκες το χρυσό πήγε στην Αυστραλή Felicity Sheedy-Ryan με 1:52:43. Δεύτερη τερμάτισε η περσινή νικήτρια Βρετανίδα Katie Hewison (1:53:42) και τρίτη η Γαλλίδα Sandra Levenez (1:54:20).

Αντίστοιχα στις γυναίκες κάτω των 23 ετών, παγκόσμια πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Γαλλίδα Alexandra Cassan Ferrier με 1:56:44. Δεύτερη τερμάτισε η Βελγίδα Sofie Hooghe 1:59:36 και τρίτη η Ισπανίδα Melina Alonso (2:00:13).

Στις “μικρές” (juniors) η Βρετανία πήρε τις δυο πρώτες θέσεις με την Georgia Taylor-Brown (58:27) και την Georgina Schwiening (58:40). Η οικοδέσποινα Γαλλία πήρε κι εδώ άλλο ένα μετάλλιο με την Jeanne Lehair τρίτη με 58:59.

 

Αναλυτικά, όλα τα αποτελέσματα

http://www.triathlon.org/results/results/2012_nancy_itu_d…ionships/7464/

 

http://www.trinews.gr/lib_photos/eidiseis/diethni/2012_09_22_Nancy-duathlonWC.jpg

Comments Off on Ο Ισπανός Martin και η Αυστραλέζα Sheedy-Ryan παγκόσμιοι πρωταθλητές στο κλασικό δίαθλο – 8η στην κατηγορία 40-44 η Λουκοπούλου more...

2ο Ναξιακό Δίαθλο στις 14 Οκτωβρίου

by on Sep.24, 2012, under Αγώνες, Ενημέρωση

Αγαπητοί  συν+Αξιοι σας ενημερωνουμε για το:

2ο Ναξιακό Δίαθλο.!!!!

14 Οκτωβρίου 10:00 πρωί στην Παράλια Πλακά Νάξου

3χλμ Τρέξιμο 12χλμ Ποδήλατο 3χλμ Τρέξιμο
Δωρεάν συμμετοχή – Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι

Για περισσότερες πληροφορίες Τηλ.: 6947676480
Google maps Διαδρομή. http://goo.gl/maps/YjoFr

Φωτογραφίες απο το 1ο Δίαθλο: http://www.facebook.com/media/set/?s..69475&type=3

συν+Αξία Ομάδα Εθελοντών Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

http://sinaxia.blogspot.com/

Comments Off on 2ο Ναξιακό Δίαθλο στις 14 Οκτωβρίου more...

Κάθε τέλος μια αρχή

by on Sep.16, 2012, under Σκέψεις

Με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου στο Ζόφινγκεν έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος. Οι μέρες που ακολούθησαν είχαν αρκετή περισυλλογή, όπως συμβαίνει και πρέπει να συμβαίνει μετά από έναν μεγάλο αγώνα που δεν πάει όπως θέλουμε. Όπως έγραφα και προχτές (http://www.duathlon.gr/?p=1115) επί της ουσίας για μένα τίποτα δεν τελείωσε ακόμα και οι λογαριασμοί είναι ανοιχτοί, όμως για φέτος πρέπει να το αποδεχτώ.

Ότι έγινε έγινε και πλέον δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Οφείλω να κοιτάξω μπροστά και να φροντίσω για τα καλύτερα στο μέλλον. Λέω από αύριο να αρχίσω να μπαίνω σιγά σιγά σε ρυθμούς προπόνησης πάλι. Ξεκουράστηκα αρκετά, σωματικά και ψυχολογικά και έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάθομαι. Βάζω νέους στόχους, χαράσσω νέες διαδρομές και ξεκινάω. Η ζωή μου είναι εκεί έξω.

Αν αισθανθώ πως μπορώ να προπονηθώ και να προσπαθήσω να τρέξω έναν καλό Μαραθώνιο στις 11 Νοεμβρίου στην Κλασική διαδρομή, που είναι παράλληλα και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Τουλάχιστον φέτος νιώθω υγιής σε αντίθεση με πέρσι τέτοια εποχή που ήμουν σακαταμένος. Θέλω να κλείσω με θετικό πρόσημα τη χρονιά, να μην μου έχει μείνει πίκρα μπαίνοντας στο νέο έτος. Μπορεί βεβαίως να μην τα καταφέρω πάλι, αλλά τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει και θα έχω ζήσει, άλλον έναν μεγάλο αγώνα, στη διαδρομή της προετοιμασίας μέχρι την εκκίνηση του αγώνα και από εκεί με τον κάλο στον τερματισμό. Έτσι κι αλλιώς από τον Μαραθώνιο δεν έχω μεγάλες προσδοκίες, απλά να χαρώ τον αγώνα μου.

Κάθε τέλος μια αρχή λοιπόν. Όνειρα, επιθυμίες και κυρίως στόχοι υπάρχουν, οι διαδρομές χαράσσονται και αύριο ξαναβγαίνω στο δρόμο με μια πελώρια λαχτάρα για ζωή…

Comments Off on Κάθε τέλος μια αρχή more...

Powerman Zofingen 2012: 17ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά δεν τελείωσε ακόμα …. (race report)

by on Sep.11, 2012, under Βίντεο, Εμπειρίες, Σκέψεις, Φωτογραφίες

Grigoris Skoularikis Powerman Zofingen 2012 run2/9/2012 – Powerman Zofingen 2012 – ITU Long Distance Duathlon World Championship – 10/150/30km
17ος στους Elite Men, χρόνος 7ώρες 00:47

Ήδη πέρασε πάνω από μια εβδομάδα από τη φετινή “μάχη του Ζόφινγκεν” και σιγά σιγά ξεκαθαρίζω μέσα μου τα πράγματα … που δεν είναι καλά. Ισχύει ότι έγραψα και στις πρώτες μου εντυπώσεις:
Ήταν από εκείνες τις μέρες που για κάποιο λόγο τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι κόποι μια χρονιάς δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν ευχαριστήθηκα τον αγώνα μου. Δυστυχώς στα δικά μας αθλήματα έχουμε 1-2 φορές το χρόνο να αποδείξουμε ποιοι είμαστε και οι αποτυχίες είναι πολύ οδυνηρές.

Και ναι… το θεωρώ αποτυχία γιατί φέτος ήμουν για κάτι καλύτερο. Πέρσι η εμπειρία, ο τερματισμός και αξιοπρεπής 21η θέση στην παγκόσμια κατάταξη ήταν επιτυχία, αλλά φέτος, ακόμα κι αν βελτίωσα λίγο την θέση μου, η σχεδόν ίδια επίδοση (φέτος η διαδρομή στο τρέξιμο ήταν 400μ παραπανω) δεν μου επιτρέπει κανέναν πανηγυρισμό. Δεν έχω καμιά διάθεση να γκρινιάζω, αλλά έχει ενδιαφέρον να μοιραστώ μαζί σας, πως με εντελώς διαφορετικό τρόπο φτάσαμε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω ακριβώς τι έφτιαξε γιατί τουλάχιστον οι τελευταίες ώρες και μέρες πριν τον αγώνα είχαν πάει κατ’ ευχήν. Θεωρώ πλέον σίγουρο πως η ίωση που με ταλαιπώρησε μια εβδομάδα πριν με είχε ρίξει αρκετά. Άλλωστε ο οργανισμός δεν είχε καθαρίσει και ακόμα μου έβγαινε βήχας μετά την μεγάλη κορυφή και πάνω στην κρύα κατάβαση. Επιπλέον θεωρώ πως το φετινό πολύ ζεστό καλοκαίρι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιπλέον γενικοτερη καταπόνηση μου. Ίσως του χρόνου δεν θα πρέπει να το ρισκάρω και τον Αύγουστο να μεταναστεύω σε πιο δροσερό κλίμα.

Ο αγώνας, όπως είπα ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Το ταξίδι είχε πάει καλά και άνετα, η ξεκούραση και ο ύπνος μου επίσης, η διατροφή μου ήταν γεμάτη. Το πρώτο τρέξιμο ξεκίνησε καλά και πήγε όπως ήθελα, λίγο πιο γρήγορα από πέρσι χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Ολοκλήρωσα αυτό το κομμάτι σε 32:48 και με μια αρκετά πιο γρήγορη αλλαγή σε σχέση με πέρσι βρέθηκα πάνω στο ποδήλατο στα 34 λεπτά ακριβώς.

Η αλήθεια είναι πως για αυτό το κομμάτι ήμουν λίγο επιφυλακτικός, αφού πέρσι είχα “φάει μεγάλη ήττα” στα τελευταία χιλιόμετρα και δεν ήθελα να ρισκάρω να ανεβαίνω πάλι θολωμένος τις ανηφόρες. Πάραυτα, υπολόγιζα πως ήμουν σε καλύτερη κατάσταση και θα μπορέσω να το κάνω πιο άνετα με την ίδια ταχύτητα. Προσπάθησα να ακολουθήσω κάποιους αθλητές που ήξερα πως θα με πήγαιναν στον επιθυμητό ρυθμό, αλλά σύντομα κατάλαβα πως τα πόδια δεν ανταποκρίνονταν όπως θα έπρεπε. Ολοκληρώνοντας τον πρώτο γύρο διαπίστωσα και επίσημα πως είχα καθυστερήσει, αλλά εξακολουθούσα να είμαι αισιόδοξος πως μπορώ να καλύψω το χαμένο έδαφος και να παραμείνω εντός στόχων. Έτσι κι αλλιώς ένιωθα σχετικά ξεκούραστος και άνετος στην ομολογουμένως δύσκολη διαδρομή του αγώνα. Η δεύτερη στροφή ολοκληρώθηκε λίγο πιο αργά και άρχισα να προβληματίζομαι αν “είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε”. Αν έπρεπε να κάνω κάτι για να αλλάξω τη ροή ενός αγώνα που φαινόταν να φεύγει από τον έλεγχο μου ήταν τώρα και αυτό προσπάθησα, αλλά δυστυχώς δεν το είχα. Πιέστηκα περισσότερο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η τρίτη στροφή βγήκε ακόμα πιο αργά, όμως το χειρότερο ήταν πως πλέον φαινόταν καθαρά πως είχα πρόβλημα και το σώμα μου δεν μπορούσε να αποδώσει όπως έπρεπε.

Grigoris Skoularikis Powerman Zofingen 2012 bike

 

Πάραυτα είχα ακόμα θετική διάθεση και αφού τουλάχιστον ένιωθα ενεργειακά καλά και όχι σουρωμένος σας πέρσι, παρέμενα αισιόδοξος πως θα μπορέσω να κάνω ένα καλύτερο 30αρι στο τρέξιμο και να βελτιώσω κάπως τη θέση και την επίδοση μου. Κατεβαίνοντας από το ποδήλατο όμως, διαπίστωσα πως τα πόδια μου ήταν αρκετά σφιγμένα και μάλλον δυσανάλογα πολύ σχετικά με την προσπάθεια που νόμιζα πως είχα καταβάλει στο ποδήλατο. Άλλο ένα δείγμα πως κάτι δεν πάει καλά. Ακόμα κι έτσι βέβαια, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, από το να προχωρήσω. Προφανώς ο αγώνας δεν θα ήταν εύκολος έτσι κι αλλιώς και τουλάχιστον ακόμα και έτσι θα μπορούσα να διεκδικήσω ένα καλό πλασάρισμα στην παγκόσμια κατάταξη.

Έτσι πήρα το δρόμο μου για το 30αρι στο βουνό και τον πόνο στις ανηφοροκατηφόρες του. Τα πόδια εξακολουθούσαν να μην ανταποκρίνονται καλά, αλλά σύντομα διαπίστωσα πως είχα και άλλο πρόβλημα. Δεν μπορώ να το πω πιο κομψά αλλά με είχε πιάσει “κόψιμο”. Ναι εδώ μπορείτε να γελάσετε κι εγώ γελάω τώρα που το σκέφτομαι, αλλά εκείνη την ώρα δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχάριστο. Μην με ρωτήσετε τι διάολο έφαγα και με πείραξε, πάντως είχα φάει πολύ πιο προσεκτικά από άλλους αγώνες μου. Τέλος πάντων για να μην το πολυλογούμε, έπρεπε να ξαλαφρώσω και ξαλάφρωσα, αλλά πλέον ο αγώνας είχε πάει και επισήμως “σκατά”. Αυτά συμβαίνουν σε τέτοιας διάρκειας μεγάλους αγώνες, αλλά σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι πολύ κακό timing. Το χειρότερο βέβαια είναι πως ακόμα κι ως τότε, εγώ τον ευχαριστιόμουν τον αγώνα μου, αλλά πλέον με αυτό το συμβάν ξενέρωσα τη ζωή μου. Ότι κι αν συμβαίνει πάνω στον αγώνα πάντως, νοοτροπία μου είναι πως απλά πρέπει να μένουμε συγκεντρωμένοι στον αγώνα και να προχωράμε. Έτσι κάπως κατάφερα να συγκεντρώσω τις δυνάμεις μου και το μυαλό μου και να φτάσω στον τερματισμό σε μια αξιοπρεπή θέση για τα ελληνικά χρώματα.

 

Grigoris Skoularikis Powerman Zofingen 2012 2nd run

 

“Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό”, “Εμπειρία είναι αυτό που κερδίζεις όταν δεν κερδίζεις αυτό που θες” είναι εκφράσεις που και πάλι στριφογυρίζουν στο μυαλό μου. Αυτή ήταν ίσως η πιο γεμάτη μου χρονιά, προπονητικά και αγωνιστικά. Κατάφερα να κρατηθώ υγιής σχεδόν σε όλες της τις μέρες, φόρτωσα τα περισσότερα χιλιόμετρα από κάθε άλλη χρονιά και είχα αρκετά καλά αποτελέσματα στους αγώνες μου. Ο δρόμος προς το παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλά, αλλά….

Μπορεί τελικά αυτό να ήταν η ευλογία και η κατάρα μου αφού μπορεί να με φόρτωσε περισσότερο κούραση απ’ ότι για παράδειγμα πέρσι που είχα πάει με ελλιπή προπόνηση στο παγκόσμιο λόγω τραυματισμού. Η ίωση σίγουρα αποτέλεσε και την αφορμή για να βγει όλη η κόπωση στην επιφάνεια, αλλά δεν θέλω να τα ρίξω όλα στην εύκολη δικαιολογία που μου προσφέρει. Θέλω να ψάξω κάθε λεπτομέρεια και να προβληματιστώ για να βάλω πιο γερές βάσεις τη νέα χρονιά. Ένα είναι σίγουρο, πως θέλω να επιστρέψω για να προσπαθήσω ξανά. Νιώθω πιο έμπειρος, πιο δυνατός, ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι μπορώ να κάνω. Θέλω να προσπαθήσω πάλι και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ για να βρεθώ πάλι στη γραμμή της εκκίνησης. Δεν τελείωσε ακόμα…. αισθάνομαι πως είμαι ακόμα στην αρχή.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως το σημαντικότερο είναι το “ταξίδι” της προετοιμασίας και η ευκαιρία να βρεθείς στη γραμμή της εκκίνησης για να αγωνιστείς. Από εκεί και πέρα αν είσαι αρκετά έτοιμος για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις θα μπορέσεις να διακριθείς και να αναγνωριστείς σαν πρωταθλητής. Σε κάθε περίπτωση, σημασία έχει τουλάχιστον να καταφέρνεις να βελτιώνεσαι και να κρατάς τα θετικά. Εγώ από το φετινό παγκόσμιο πρωτάθλημα κρατάω μόνο ότι βελτίωσα λίγο τη θέση μου, αλλά έχω δρόμο ακόμα για να βελτιώσω σημαντικά και τον εαυτό μου.

Δεν ξέρω πόσο μακρύ θα είναι αυτό το ταξίδι μέχρι να φτάσω σε μια διάκριση που θα ικανοποιήσει την ψυχή μου, αλλά πραγματικά εύχομαι είναι να είμαι καλά και να έχω τις ευκαιρίες να αγωνίζομαι σε τέτοιου επιπέδου αγώνες. Έτσι, κάπου, κάπως , κάποτε έρχονται διακρίσεις και τίτλοι, αν και στο τέλος κάθε χρονιάς αυτά είναι μόνο για να μας αναγνωρίζουν οι άλλοι. Στο ταξίδι της ζωής μας τον εαυτό μας τον γνωρίζουμε και τον αναγνωρίζουμε οι ίδιοι από αυτά που ζούμε κάθε μέρα στους δρόμους και όποτε πρέπει στους αγώνες. Με αυτά κοιμόμαστε το βράδυ και με αυτά ξυπνάμε το επόμενο πρωί για να συνεχίσουμε το ταξίδι μέχρι να βρούμε Ιθάκη…

Grigoris Skoularikis Powerman Zofingen 2012 bike

Τα επίσημα αποτελέσματα απο την ITU, εδώ
http://www.triathlon.org/results/results/2012_zofingen_itu_powerman_long_distance_duathlon_world_championships/8164/

Πολλές φωτογραφίες στο fb εδω:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.4141061199374.2165668.1069016619&type=3&l=f81d6d931d

και μερικά αποσπάσματα βίντεο, εδω: http://www.duathlon.gr/?p=1110

 

ΥΓ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αδερφή μου που ήταν παρούσα και μόνη της όλη μου η ομάδα υποστήριξης στον αγώνα και βεβαίως σε όλους τους φίλους που με στήριξαν σε όλη την πορεία αυτής της χρονιάς.

Grigoris Skoularikis and Chara Skoulariki Powerman Zofingen

1 Comment more...

Powerman Zofingen 2012 Video

by on Sep.10, 2012, under Βίντεο

2/9/2012 – Powerman Zofingen 2012 – ITU Long Distance Duathlon World Championship – 10/150/30km

Μερικά βιντεάκια που συνέλεξα

Το βίντεάκι που έβγαλε ο νικητης του αγώνα Joerie Vansteelant

Ενα ακόμα βιντεάκι που φαίνονται ωραία και οι εκκινησεις των αγώνων (στο 0:38 η εκκινηση μας οπου περναω κι εγω):

Η ζωντανή (κατα τη διαρκεια του αγώνα) μετάδοση της ελβετικης τηλεορασης
* Μετά τη 1 ωρα και 50, στα τελευταια λεπτα της συνδεσης τερματίζω ο κακομοιρης…

1 Comment more...

Looking for something?

Use the form below to search the site:

Still not finding what you're looking for? Drop a comment on a post or contact us so we can take care of it!

Ημεροδρόμιο Δημοσιεύσεων

September 2012
M T W T F S S
« Aug   Oct »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930