Duathlon: Run to Live, Bike to Ride

Μνήμες

Η Εβδομάδα Μαραθωνίου επέστρεψε …σαν ίδια, μα τόσο διαφορετική! #togetherwerun

by on Nov.03, 2014, under Μνήμες, Σκέψεις

2014_11_03_Marathon-road

Και να, που φτάσαμε άλλη μια χρονιά στην εβδομάδα του Μαραθωνίου της Αθήνας. Τις προηγούμενες χρονιές τον λέγαμε “Κλασικό Μαραθώνιο”, από φέτος τον λέμε “Αυθεντικό Μαραθώνιο”.

Ο Μαραθώνιος μας άλλαξε όνομα, αλλά όλα αυτά που μας οδηγούν σε αυτή την εβδομάδα του Μαραθωνίου παραμένουν, λίγο πολύ τα ίδια. Η προσμονή του αγώνα, η ξεκούραση, οι τεχνικές προετοιμασίες της τελευταίες στιγμής, η αγωνία της έκβασης … η ευχαρίστηση της συμμετοχής στη μεγάλη γιορτή που ουσιαστικά ξεκινάει από την Πέμπτη με την Marathon EXPO.

Κατά βάση τίποτα δεν αλλάζει κάθε χρόνο, όμως τίποτα δεν είναι και ακριβώς το ίδιο. Ο Μαραθώνιος δεν είναι μόνο η προσπάθεια μας τη μέρα του αγώνα, αλλά και όλα όσα μας φέρνουν μέχρι την εκκίνηση του. Ο πόνοι και οι αγωνίες μας, πριν κατά τη διάρκεια, μετά το Μαραθώνιο. Κάθε χρόνο όσο κι αν προσπαθούμε να κρατάμε ένα μοτίβο (προπονητικό, διατροφικό και …τρόπου ζωής), οι λεπτομέρειες που αλλάζουν είναι και αυτές που θυμόμαστε και κάνουν κάθε χρονιά ξεχωριστή.

Ο Μαραθώνιος της Αθήνας για τους περισσότερους από εμάς είναι τόσο σημαντικός, που θυμόμαστε τις στιγμές του, όχι μόνο τις χρονιές που τον τρέξαμε, αλλά και αυτές που δεν τον τρέξαμε. Ίσως αυτές τις χρονιές να τις θυμόμαστε και πιο έντονα από την πίκρα μας, αλλά πιστεύω ότι αυτές μας έφεραν τις επόμενες χρονιές με περισσότερο πείσμα στη γραμμή της εκκίνησης.

Έτσι και φέτος λοιπόν, καθώς οι μέρες ζυγώνουν και μετράμε αντίστροφα, να αναλογιστούμε πως φτάσαμε ως εδώ. Όλοι μας αγαπάμε το τρέξιμο, αλλά πέρα από αυτό ο καθένας μας έχει τους δικούς του λόγους, πόνους, βιώματα και αγωνίες που τον οδηγούν στο δρόμο και αυτού του Μαραθωνίου. Όμως όλοι μας οι δρόμοι την Κυριακή θα μας φέρουν στην ίδια αφετηρία με στόχο τον ίδιο τερματισμό.

Ανάμεσα μας όμως θα υπάρχουν και κάποιοι “πρωτάρηδες”. Ίσως αυτούς τα γραφόμενα μου να μην τους αγγίζουν …για φέτος ή να …ανυπομονούν να τα ζήσουν ακόμα περισσότερο. Λίγες μέρες υπομονή ακόμα φίλοι μου. Την Κυριακή θα πάρετε το βάπτισμα του πυρός και από την επόμενη χρονιά θα είστε μαζί μας “στην άλλη πλευρά”.

Είτε νέος είτε παλιός όμως, το πιο σημαντικό είναι να το ζήσουμε και να το ευχαριστηθούμε όλο αυτό. Καλή αντάμωση λοιπόν, στην Έκθεση, στην εκκίνηση, στη διαδρομή ή στον τερματισμό … κάπου θα συναντηθούμε. Καλή ξεκούραση σε όλους και Καλή Δύναμη στο δρόμο σας.

#togetherwerun

Γρηγόρης Σκουλαρίκης

* Ακολουθείστε με στον δρόμο γι’αυτον τον Μαραθώνιο (και τους επόμενους)
web: www.duathlon.gr
facebook:  SpeedyS
twitter: SpeedyPowerman
Instagram: speedypowerman

Comments Off on Η Εβδομάδα Μαραθωνίου επέστρεψε …σαν ίδια, μα τόσο διαφορετική! #togetherwerun more...

Μια γεμάτη χρονιά φεύγει … μια νέα περιμένει να γεμίσει

by on Dec.29, 2012, under Μνήμες, Σκέψεις

ΗGrigoris Skoularikis duathlon 2012 run αντίστροφη μέτρηση για τον αποχαιρετισμό του 2012 έχει ξεκινήσει κι εγώ κάνω τον προσωπικό μου απολογισμό. Στο τέλος αυτής της χρονιάς, αυτό που μου έχει μείνει στο μυαλό είναι πως ήταν η πιο γεμάτη μου χρονιά. Γεμάτη με αγώνες, επιτυχίες και αποτυχίες, γεμάτη με προσπάθειες!

Έκανα σχεδόν όλα όσα ήθελα φέτος, αν και όχι όλα όσο καλά θα ήθελα. 18 αγώνες συνολικά και συγκεκριμένα:

– 4 αγώνες διάθλου, εκ των οποίων 3 στην Ελλάδα που κέρδισα (ανάμεσα τους και το πανελλήνιο πρωτάθλημα) και το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ελβετία που ήμουν 17ος.

– 4 αγώνες τριάθλου με μια πρώτη θέση, δυο τρίτες θέσεις και μια τέταρτη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα (πάντα μιλάμε για γενική κατάταξη)

– 6 “μικρούς” (5-15χλμ) αγώνες δρόμου, με πιο σημαντικό το πανελλήνιο ανωμάλου δρόμου (17η θέση)

– 2 Μαραθώνιους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι οποίοι τερμάτισαν σε σχεδόν ίδιο χρόνο 2:45:09 και 2:45:12 αν και με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

– 2 αγώνες ποδηλασίας

(τo αναλυτικο αγωνιστικό μου πρόγραμμα του 2012 μπορείτε να το δείτε εδω)

 

Θεωρώ πως ο καλύτερος μου αγώνας ήταν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Διάθλου, ενώ ο χειρότερος μου αγώνας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου. Η συμμετοχή έχει αξία πάντα, αλλά τελικά κρινόμαστε από το αποτέλεσμα σε σχέση με τις προσδοκίες που έχουμε από κάθε αγώνα. Στο Πανελλήνιο εκπλήρωσα με ακρίβεια τους στόχους μου απόδοσης και επίδοσης, στο Παγκόσμιο απέτυχα να τους πλησιάσω καν.

Αγώνες που ήθελα να κάνω αλλά δεν τα κατάφερα ήταν το πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας δρόμου που το έχασα εξαιτίας ενός χαζού τραυματισμού και το “νέο” Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου που δεν μου χώρεσε στο πρόγραμμα τον Μάιο.

Ήθελα κι ένα ατομικό ρεκόρ στο Μαραθώνιο, αλλά δε μου έκατσε δυο φορές που προσπάθησα φέτος. Τουλάχιστον επέδειξα αξιοσημείωτη σταθερότητα/σιγουριά στους “μικρούς” αγώνες που έτρεξα (οτιδήποτε μέχρι και δυο ώρες αγώνα). Προφανώς θα πρέπει αυτό να το επιδεικνύω και στους μεγαλύτερους σε διάρκεια αγώνες.

Από τα μεγάλα κέρδη της φετινής χρονιάς θεωρώ την επιστροφή μου στο αγωνιστικό τρίαθλο, κάτι που είχα να κάνω ουσιαστικά από το 2004. Αν θέλω να το συνεχίσω αυτό βέβαια ξέρω πως πρέπει να προπονηθώ και λίγο πιο συστηματικά στην κολύμβηση.

Έκανα πολλά… περισσότερα από κάθε άλλη χρονιά και αισθάνομαι ευτυχής που κρατήθηκα όσο μπορούσα υγιής για να τα καταφέρω. Οι τραυματισμοί δεν έλειψαν και φέτος, αλλά τουλάχιστον δεν με άφησαν εκτός για μεγάλα διαστήματα.

Η χρονιά τελείωσε λοιπόν, την αποχαιρετώ γεμάτος και περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη. Ξεκουράστηκα αρκετά το Νοέμβρη μετά τον Κλασικό Μαραθώνιο και εδώ και μερικές βδομάδες έχω ξεκινήσει τη βασική μου προετοιμασία για το 2013. Τι ετοιμάζω γι’αυτο … υπομονή και σύντομα θα έχουμε και τα αποκαλυπτήρια της νέας χρονιάς! Ως τότε, Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!

2012_09_30_Schinias-bike Grigoris Skoularikis

Comments Off on Μια γεμάτη χρονιά φεύγει … μια νέα περιμένει να γεμίσει more...

1982-1992-2002-2012 … 10 χρόνια Τρίαθλο και Ποδηλασία, 20 χρόνια Στίβος … 30 χρόνια Αθλητισμός!

by on Nov.22, 2012, under Μνήμες

1982-1992-2002-2012 … 10 χρόνια Τρίαθλο και Ποδηλασία! 20 χρόνια Στίβος … 30 χρόνια Αθλητισμός!

Μέσα στη γεμάτη χρονιά που τελειώνει σε λίγο μου διέφυγε πως φέτος συμπλήρωσα δεκαετίες στον αγωνιστικό αθλητισμό. Συγκεκριμένα συμπλήρωσα 20 επίσημα χρόνια στον Στίβο και 10 επίσημα χρόνια στο Τρίαθλο και την Ποδηλασία!

Για την ακρίβεια, ξεκινάω να μετράω από τις χρονιές που έβγαλα επίσημο δελτίο αθλητή στην αντίστοιχη ομοσπονδία. Αυτό έγινε το 1992 για τον ΣΕΓΑΣ και το 2002 για την ΕΟΤΡΙ και την ΕΟΠ οπότε και έτρεξα και τους πρώτους μου επίσημους αγώνες τριάθλου και ποδηλασίας.

Βέβαια, σε κανονικό αγώνα δρόμου πρώτη φορά πρέπει να έτρεξα 5 ετών το 1986 και θεωρώ τον εαυτό μου αθλητή από τη στιγμή που στάθηκα στα πόδια μου κάπου το 1982 (γεννήθηκα το 1981). Αρχικά με το “στράτα-στρατούλα”, μετά μόνος μου μετά … με κυνηγούσαν γονείς και παππούδες … και … Εντάξει δεν έχω σκοπό σήμερα να ξεκινήσω την αυτοβιογραφία μου, απλά να σημειώσω πως συμπληρώθηκαν αυτές οι δεκαετίες κυριολεκτικά στο δρόμο.

Τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια τι άλλαξε στη διαδρομή? Προφανώς πολλά και διάφορα που θα μπορούσα να εξιστορώ για ώρες που δεν έχω, οπότε θα αρκεστώ προς το παρόν να μιλήσουν οι εικόνες:

Κοντράστ τρέξιμο από την πρώτη εικόνα αγώνα που βρήκα (Σχολικό Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου το 1995), μέχρι τον φετινό Κλασικό Μαραθώνιο

1995-2012 Grigoris Skoularikis running contrast

 

Κοντράστ ποδηλασίας. Πρώτος Αγώνας Τριάθλου το 2002 και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου το 2012:

 

2002-2012 Grigoris Skoularikis cycling contrast

 

Κι αν νομίζατε πως τα είδατε όλα …. δείτε και πραγματικά ότι πιο παλιό έχω απο ποδηλασια! 30 χρόνια πριν:

1982 Grigoris Skoularikis babyrider

 

Καλή συνέχεια στην επόμενη δεκαετία….

Comments Off on 1982-1992-2002-2012 … 10 χρόνια Τρίαθλο και Ποδηλασία, 20 χρόνια Στίβος … 30 χρόνια Αθλητισμός! more...

30ος Κλασικός Μαραθώνιος: Η ευκαιρία να βρεθώ στη γραμμή της εκκίνησης για την μία πιθανότητα να…

by on Nov.07, 2012, under Μνήμες, Σκέψεις

Κλασικός Μαραθώνιος 2006, τερματισμόςΗ σχέση μου με τον Μαραθώνιο, αγωνιστικά δεν είναι αυτή που θα ήθελα. Από την πρώτη μου φορά το 2006 και ενδιάμεσα στα χρόνια που ακολούθησαν, το αγώνισμα μου πρόσφερε πολύ πόνο, δυσανάλογο με την ικανοποίηση του αγωνιστικού αποτελέσματος. Ας είναι … αυτός είναι ο Μαραθώνιος και αυτό είναι το μεγαλείο του γιατί μόνο την πορεία των ετών τελικά καταλαβαίνεις την αξία αυτών που έχεις τρέξει και την υπεραξία του αγώνα που θα κάνεις την υπέρβαση … αν τελικά τα καταφέρεις ποτέ.

Ο Μαραθώνιος είναι για τους υπομονετικούς, τους επίμονους και τους πεισματάρηδες. Δεν έχεις πολλές ευκαιρίες να τρέξεις έναν Μαραθώνιο και έχεις ακόμα λιγότερες ευκαιρίες να τρέξεις έναν μαραθώνιο σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Δυστυχώς για διάφορους λόγους, εγώ είμαι από τις περιπτώσεις που έμπαινα σε έναν μαραθώνιο, όχι με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Φέτος δεν αλλάζει κάτι από αυτό στην προετοιμασία μου για τον Μαραθώνιο. Ποια προετοιμασία? Μιλάω για τον 1,5 μήνα που προπουνούμαι ξανά μετά την υπερπροσπάθεια του παγκοσμίου πρωταθλήματος διάθλου αρχές Σεπτέμβρη. Ξεκουράστηκα 2 βδομάδες τον Σεπτέμβρη και βρέθηκα πάλι στο δρόμο με στόχο μια ευκαιρία στην εκκίνηση του 30ου Κλασικού Μαραθωνίου. Άλλη μια ευκαιρία για εκείνη την μία πιθανότητα να κάνω την υπέρβαση του εαυτού μου στο αγώνισμα των αγωνισμάτων.

Η ζωή μας δεν καθορίζεται ούτε από τις επιτυχίες μας, ούτε από τις αποτυχίες μας. Η ζωή μας καθορίζεται από τις ευκαιρίες που έχουμε στο δρόμο της και κατά πόσο είμαστε σε θέση να τις αξιοποιήσουμε. Χρειάζεται δύναμη, χρειάζεται προσπάθεια, χρειάζονται πολλά για να έρθει μια επιτυχία, όμως πρώτα απ’ όλα χρειάζεται μια ευκαιρία, μια αφορμή.

Επιστροφή στην εκκίνηση του Κλασικού Μαραθωνίου την Κυριακή (11/11/2012) λοιπόν, για άλλη μια ευκαιρία και ότι γίνει… Χαμένοι Αγώνες είναι μόνο αυτοί που δεν έγιναν ποτέ…

Comments Off on 30ος Κλασικός Μαραθώνιος: Η ευκαιρία να βρεθώ στη γραμμή της εκκίνησης για την μία πιθανότητα να… more...

Το κίνητρο ενός τριαθλητή …Reloaded!

by on May.18, 2012, under Απόψεις, Μνήμες, Σκέψεις

Το άρθρο που ακολουθεί το έγραψα με νεανική ορμή και ρομαντισμό τον Φεβρουάριο του 2005. Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες που προετοιμάζομαι για τον πρώτο μου ουσιαστικά αγώνα τριάθλου μετά από 8 χρόνια (το έκτακτο τρίαθλο του 2009 εν μέσω στρατιωτικής θητείας μάλλον δεν μπορεί να υπολογίζεται).

Από κάποιο παιχνίδι της μοίρας λίγες μέρες μετά μου συνέβη κάτι που ουσιαστικά δοκίμασε την αλήθεια μου σε όλα αυτά που έγραφα… Στα δύσκολα αθλητικά χρόνια που ακολούθησαν μακριά από το τρίαθλο, άλλαξα αρκετά, μεγάλωσα, όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλω να πιστεύω πως διατήρησα το καθημερινό πάθος εκείνου του νεαρού για τον αθλητισμό …μέχρι την νεκρανάσταση μου μέσω του διάθλου.

Τι έγραφα λοιπόν εκείνον τον Φλεβάρη του 2005? Διαβάστε…

 

Το κίνητρο ενός τριαθλητή

Η ώρα είναι 5:30 και το ξυπνητήρι χτυπά. Μπορεί να μην έχει ξημερώσει καλά-καλά αλλά η μέρα σου ξεκινά και πρέπει να σηκωθείς. Όχι δεν πρόκειται να πας να δουλέψεις στην οικοδομή , αλλά απλά να πας για προπόνηση…

Κλείνεις το ξυπνητήρι και μένεις για λίγο να σκέφτεσαι αν πρέπει να σηκωθείς και να πας για την πρώτη προπόνηση της μέρας. Ο καιρός δεν είναι και πολύ καλός και υπάρχει πιθανότητα να βρέξει , αισθάνεσαι και λίγο κουρασμένος από τη χτεσινή μέρα και το πρωινό πρόγραμμα είναι από αυτά που πάντα βαριέσαι. Κάθεσαι για λίγο και το ξανασκέφτεσαι, «να βγω ή όχι»? Τελικά μετά από λίγο είσαι πάλι έξω για τρέξιμο ή ποδήλατο ή στο δρόμο για το κολυμβητήριο. Ο γείτονας που ξυπνά και αυτός νωρίς για να πάει στο γραφείο σκέφτεται «που πάει πάλι αυτός ο τρελός;» . Στο δρόμο σκέφτεσαι τι βλακεία θα είχες κάνει αν είχες ξεχαστεί κάτω από το πάπλωμα. Βέβαια εξακολουθείς να εύχεσαι να μην βρέξει αλλά πια δεν έχει και τόσο σημασία .

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου η αφοσίωση μας στην προπόνηση περνάει από τεστ. Αυτό που για τους κοινούς ανθρώπους φαίνεται αδιανόητο για έναν αθλητή είναι καθημερινότητα. Ειδικότερα για έναν τριαθλητή με σοβαρούς αγωνιστικούς στόχους το ημερήσιο πρόγραμμα είναι αρκετά αυστηρό και δεν αφήνει περιθώρια ούτε για μία ώρα παραπάνω ύπνου το πρωί. Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να ακολουθούμε αυτό τον τρόπο ζωής ο οποίος κουράζει ακόμα και στη σκέψη του τους περισσότερους ανθρώπους; Ποια είναι τα κίνητρα της ιδιαίτερα απαιτητικής προπόνησης για έναν αθλητή σε ένα άθλημα σαν το τρίαθλο;

Για ξεκινήσει κάποιος απλώς να αθλείται υπάρχουν κάποιοι βασικοί λόγοι. Η υγεία και η εξωτερική εμφάνιση είναι ίσως οι δυο βασικότεροι που μπορεί να στείλουν το καρδιοπαθή για πεζοπορία και την νεαρή φοιτήτρια να λιώνει στο διάδρομο κάποιου γυμναστηρίου. Και είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος αθλείται πια πιο συστηματικά. Τι κάνει όμως κάποιους να αφιερώνουν πολύ χρόνο και δυνάμεις στην γυμναστική; Για ποιο λόγο κάποιοι να προπονούνται συστηματικά και αφοσιωμένα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν μετατρέψει τον αθλητισμό σε τρόπο ζωής; Χωρίς αμφιβολία ένας αγωνιστικός στόχος είναι πάντα ένα καλό κίνητρο. Οι λόγοι όμως για τους οποίου θέλει κάποιος ολοκληρώσει έναν αγώνα , είτε πρόκειται για ένα sprint είτε για έναν αγώνα Ironman είναι τόσοι όσοι και οι αθλητές που συμμετέχουν κάθε φορά. Ποια είναι όμως η κοινή συνισταμένη στα κίνητρα όλων των αθλητών που το πρωινό του αγώνα θα στηθούν στη γραμμή της εκκίνησης και όλο το προηγούμενοι διάστημα έχουν διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα στην προπόνηση;

Το τελευταίο διάστημα για διάφορους λόγους δεν είχα τη δυνατότητα να γυμναστώ όσο θα ήθελα. Μου έλειψε τόσο η προπόνηση. Σίγουρα ξεκουράστηκα αλλά το μεγαλύτερο κέρδος ήταν πως είχα την ευκαιρία να κάτσω και να σκεφτώ με πιο καθαρό μυαλό κάποια πράγματα. Μερικές από τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται παραπάνω.

Ειδικότερα σήμερα που η ελληνική αθλητική πραγματικότητα απογοητεύει με τον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης της πολλά από τα παραπάνω ζητήματα γίνονται ακόμα πιο επίκαιρα. Οι δυσκολίες που συνάντησαν αθλητές στις προσπάθειες τους για υψηλές επιδόσεις τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν πρόωρα την ενεργό δράση. Δεν τους αδικώ για την επιλογή τους αλλά δεν θέλω να τους συμμερίζομαι. Πολλοί από εμάς έχουμε φτάσει στην κρίσιμη ψυχολογική καμπή όπου τίθεται το ερώτημα, «να συνεχίσω ή να τα παρατήσω;» Όταν μου συνέβη εμένα σκέφτηκα πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς τον αθλητισμό …και συμπέρανα πως αυτό δεν θα ήταν ζωή για μένα. Δεν πρέπει να μας απογοητεύει και να μας αποπροσανατολίζει μια αγωνιστική αποτυχία , ένας τραυματισμός ή μια άλλη κατάσταση που κάνει πιο δύσκολη ή προσωρινά αδύνατη την προπόνηση.  Όσοι ασχολούνται με το τρίαθλο τα τελευταία χρόνια ξέρουν επίσης πως υπάρχουν και επιπλέον προβλήματα. Η κακοδιοίκηση και ο ανύπαρκτος αγωνιστικός προγραμματισμός θίγουν πρώτα απ’ όλα τους αθλητές όταν οι αγώνες αναβάλλονται , δεν προγραμματίζονται έγκαιρα η ακόμα δεν διοργανώνονται και καθόλου. Και ας μην επεκταθούμε και στις παρασκηνιακές ενέργειες που αντιμετώπισαν αρκετοί από τους πλέον ελπιδοφόρους αθλητές… Δυσκολίες υπάρχουν πάντα και θα υπάρχουν σε ότι και αν κάνουμε αλλά έτσι είναι όλη η ζωή και αν πέσουμε 7 φορές πρέπει να σηκωθούμε 8.

Πίσω από κάποιο δυνατό κίνητρο κρύβεται πάντα μια έντονη επιθυμία. Μόνο όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ θα κάνεις αυτό που πρέπει , καμιά φορά και κάτι παραπάνω , για να το πετύχεις. Αυτό που πάντα ξεχωρίζει τους καλούς από τους σπουδαίους αθλητές είναι το πάθος τους. Χωρίς το πάθος για το άθλημα η αφοσίωση στην προπόνηση τίθεται σε αμφισβήτηση. Μπορεί να προπονείσαι καλά για κάποιο διάστημα αλλά αν δεν έχεις την απαραίτητη θέληση πολύ δύσκολα δεν θα παρεκκλίνεις από την προετοιμασία σου. Το πάθος είναι αυτό που σε ξυπνάει κάθε πρωί και σε βγάζει στο δρόμο να παλεύεις με τα στοιχεία της φύσης και τον εαυτό σου. Το κάνεις γιατί το αγαπάς , γιατί σε «φτιάχνει» , γιατί αισθάνεσαι ζωντανός και νικητής κάθε μέρα.

Ακόμα και τώρα που το τοπίο στο ελληνικό τρίαθλο είναι αρκετά θολό και υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για την μελλοντική αγωνιστική δραστηριότητα επιλέγω να οργανώσω τη ζωή μου γύρω από την προπόνηση. Δεν κάνω τον αθλητισμό , την  προπόνηση, τους αγώνες και τις επιδόσεις απαραίτητα αυτοσκοπό, αλλά μέσο για να πετύχω πολύ περισσότερα. Οι αγωνιστικοί στόχοι και η θέληση για την καλύτερη δυνατή αγωνιστική παρουσία πάντα υπάρχουν αλλά το βασικό κίνητρο είναι πέρα από αυτά. Το άθλημα μας είναι καλώς ή κακός ένας τρόπος ζωής, μια ξεχωριστή καθημερινότητα. Αγαπάμε την αίσθηση της σωματικής βελτίωσης , την διαφοροποίηση από τους γύρω μας , την ικανότητα μας να κάνουμε πράγματα που οι άλλοι τρομάζουν μόνο που τα σκέφτονται, την οργάνωση στην καθημερινότητα μας. Το πρωινό ξύπνημα , η αυστηρή διατροφή , η αποχή από διάφορους συνηθισμένους , μαζικούς και τυποποιημένους τρόπους διασκέδασης δεν είναι θυσία , είναι επιλογή. Θέλουμε αυτόν τον τρόπο ζωής και αισθανόμαστε υπερήφανοι και ξεχωριστοί για αυτό. Μαθαίνουμε να θέτουμε στόχους και να προσπαθούμε να τους πετύχουμε μεθοδικά. Μαθαίνουμε στην πειθαρχεία και στην συνέπεια προς στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Και αυτό περνάει και σε όλους τους τομείς της ζωής μας και γινόμαστε καλύτεροι. Πάνω απ όλα όμως το διασκεδάζουμε. Μας αρέσει πάρα πολύ αυτή η κατάσταση. Και αν ακόμα αμφιβάλλετε για αυτό απαντήστε στην εξής ερώτηση: «έχετε οικονομικές απολαβές από το άθλημα σας;» Φυσικά στο 99.9% των περιπτώσεων η απάντηση είναι όχι. Θα πηγαίνατε να δουλέψετε υπερωρία κάθε μέρα χωρίς επιπλέον απολαβές; Φυσικά και όχι αλλά εντούτοις πολλοί είναι διατεθειμένοι να δουλεύουν λιγότερο (και εννοείται με μικρότερους μισθούς) προκειμένου να έχουν λίγο περισσότερο χρόνο για προπόνηση. Ας μην θίξουμε ακόμα και αυτούς που παραμελούν επαγγελματικές , ακαδημαϊκές , οικογενειακές και λοιπές υποχρεώσεις για λίγο περισσότερο χρόνο προπόνησης.

Σίγουρα η κινητήρια δύναμη ξεπερνά τους αγωνιστικούς μας στόχους. Γι’ αυτό πια είμαι πεπεισμένος πως και εγώ και όλοι οι υπόλοιποι αθλητές που ξέρω το κάνουμε από αγάπη , έρωτα , πάθος. Μπορεί αυτή η υπερβολή στη σχέση αθλητή και αθλήματος να φέρνει την ίδια τη σχέση σε κρίσιμες και έντονες καταστάσεις αλλά αυτό είναι το τίμημα των σχέσεων πάθους αλλά παράλληλα και η γοητεία τους. Η χαρά , η λύπη , η συγκίνηση , η αγωνία , ο φόβος που προσφέρει κάθε μάχη. Τα έντονα συναισθήματα της πάλης και η επιβεβαίωση ότι είσαι ζωντανός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γι αυτό αξίζει να παλεύεις κάθε στιγμή γι αυτό που ποθείς.

Ακόμα και αν δεν βρήκατε κάτι από τον εαυτό σας σε αυτό το άρθρο αλλά εξακολουθείτε να ανυπομονείτε για την επόμενη προπόνηση και τον αγώνα που φτάνει μην ανησυχείτε.  Δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο ,ούτε κάνουμε την ίδια προπόνηση και δεν έχουμε τους ίδιους στόχους όμως όλοι θα ξαναβρεθούμε σε κάποια παραλία περιμένοντας την κόρνα της εκκίνησης με το ίδιο άγχος και θα σκεφτόμαστε όλη την προπόνηση της προετοιμασίας για αυτό τον αγώνα. Μέχρι τότε το μοναδικό που μπορώ να συμβουλεύσω είναι να το διασκεδάζεται και  να το κάνετε γιατί το αγαπάτε και γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο όσες δυσκολίες και αν υπάρχουν.

Γρηγόρης Σκουλαρίκης, Φεβρουάριος 2005

Comments Off on Το κίνητρο ενός τριαθλητή …Reloaded! more...

Looking for something?

Use the form below to search the site:

Still not finding what you're looking for? Drop a comment on a post or contact us so we can take care of it!

Ημεροδρόμιο Δημοσιεύσεων

February 2017
M T W T F S S
« Mar    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728